Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Πιο τυχερός από πολλα δισεκατομμύρια ανθρώπους !

"Είδα στον ύπνο μου πως επισκέφθηκα τον Παράδεισο κι ένας άγγελος ανέλαβε να με ξεναγήσει.
Περπατούσαμε δίπλα - δίπλα σε μια τεράστια αίθουσα γεμάτη με αγγέλους.
Ο άγγελος οδηγός μου σταμάτησε μπροστά στον πρώτο σταθμό εργασίας και είπε:

«Αυτό είναι το Τμήμα Παραλαβής. Εδώ παραλαμβάνουμε όλες τις αιτήσεις που φτάνουν στον Θεό με τη μορφή προσευχής»

Κοίταξα γύρω - γύρω στον χώρο. Έσφυζε από κίνηση, με τόσο πολλούς αγγέλους να βγάζουν και να ταξινομούν αιτήσεις γραμμένες σε ογκώδεις στοίβες από χαρτιά και σημειώματα, από ανθρώπους σε όλο...... τον κόσμο.

Μετά, προχωρήσαμε σε έναν μακρύ διάδρομο, μέχρι που φτάσαμε στον δεύτερο σταθμό. Ο άγγελος μού είπε:

«Αυτό είναι το Τμήμα Συσκευασίας και Παράδοσης. Εδώ οι χάρες και οι ευχές που έχουν ζητηθεί προωθούνται και παραδίδονται σ' αυτούς που τις ζήτησαν»

Πρόσεξα και πάλι πόση κίνηση είχε και εδώ. Αμέτρητοι άγγελοι πηγαινοέρχονταν δουλεύοντας σκληρά, αφού τόσες πολλές επιθυμίες είχαν ζητηθεί και συσκευάζονταν για να παραδοθούν στη γη.

Τέλος, στην άκρη ενός μακρινού διαδρόμου, σταματήσαμε στην πόρτα ενός πολύ μικρού σταθμού. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόνο ένας άγγελος καθόταν εκεί, χωρίς να κάνει ουσιαστικά τίποτα.

«Αυτό είναι το Τμήμα των Ευχαριστιών» μου είπε σιγανά ο φίλος άγγελός μου.

Έδειχνε λίγο ντροπιασμένος.

«Πώς γίνεται αυτό; Δεν υπάρχει δουλειά εδώ;» ρώτησα.

«Είναι λυπηρό» αναστέναξε ο άγγελος. «Αφού παραλάβουν τις χάρες τους οι άνθρωποι, πολύ λίγοι στέλνουν ευχαριστήρια».

«Πώς μπορεί κάποιος να ευχαριστήσει τον Θεό για τις ευλογίες που παρέλαβε;»
ρώτησα πάλι.

«Πολύ απλά», απάντησε.

«Χρειάζεται μόνο να πεις: Ευχαριστώ Θεέ μου!»

«Και για τι ακριβώς πρέπει να ευχαριστήσουμε;»

«Αν έχεις τρόφιμα στο ψυγείο σου, ρούχα στην πλάτη σου, μια στέγη πάνω απ' το κεφάλι σου και ένα μέρος για να κοιμηθείς, είσαι πλουσιότερος από το 75% αυτού του κόσμου.»

Αν έχεις χρήματα στην τράπεζα, στο πορτοφόλι σου και λίγα κέρματα σ' ένα πιατάκι. είσαι ανάμεσα στο 8% των ανθρώπων που ευημερούν.

Αν ξύπνησες σήμερα το πρωί με περισσότερη υγεία από όση αρρώστια είσαι πιο ευλογημένος από όσους δεν θα επιζήσουν καν ως την αυριανή μέρα.

Αν ποτέ δεν βίωσες την εμπειρία του φόβου του πολέμου, της μοναξιάς της φυλακής, της αγωνίας του βασανισμού και της σουβλιάς της πείνας, είσαι μπροστά από 700 εκατομμύρια ανθρώπους αυτής της γης.

Αν μπορείς να προσευχηθείς σε έναν ναό, χωρίς τον φόβο της επίθεσης, της σύλληψης ή της εκτέλεσης. θα σε ζηλεύουν σίγουρα περίπου 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο.

Αν οι γονείς σου είναι ακόμα ζωντανοί και είναι ακόμα παντρεμένοι μεταξύ τους, είσαι σπάνιος.

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι σου ψηλά και να χαμογελάς. δεν είσαι ο κανόνας, είσαι η εξαίρεση για όλους όσους ζουν μέσα στην αμφιβολία και στην απόγνωση

Κατάλαβα. Και τώρα τι κάνω; Πώς μπορώ να αρχίσω;

Να πεις καλημέρα μου χαμογέλασε ο άγγελός μου και να μετρήσεις τις ευλογίες σου.

Πηγή: tistheosmegas.blogspot.com

Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Είναι ο χρόνος μια αυταπάτη; .... συνέχεια

Το "πριν" ........... το "τώρα" ......... το "μετά" ..... σαν επιβεβαίωση της προηγούμενης ανάρτησης ... οι στιγμές του χρόνου ... ξεκάθαρες ... απόλυτες ... τις ζήσαμε επειδή τις θυμόμαστε ή τις θυμόμαστε επειδή τις ζήσαμε;

     
Ta slides από το ιστολόγιο "Υπερκινητικός Δάσκαλος"


Είναι ο χρόνος μια αυταπάτη;

 Μάσκα-Χρόνος
Τώρα είναι το "τώρα". Όχι λάθος το "τώρα" ήταν πριν. Τώρα είναι το "μετά" και  το "μετά" δεν ήρθε ακόμα. Τίποτε δεν είναι πιο αναλλοίωτο από τον χρόνο που κι αυτός βγαίνει ψεύτης.  Τι είναι ο χρόνος; Μια αλληλουχία-τρίπτυχο ... παρελθόν-παρόν-μέλλον που κινούνται γραμμικά(;) ... στο χρόνο!  Ενδελέχεια! Ο χρόνος μόνο με χρόνο μετριέται. Και με αλλαγές. Αλλιώς πώς; Το παρόν συνεχώς ενημερώνει τον εαυτό του.  Υποκειμενικός ή αντικειμενικός, επιστημονικός ή εμπειρικός ... ο χρόνος είναι ψεύτης. Πριν προλάβουμε να ζήσουμε το "τώρα" έχει γίνει "πριν". Ψεύτης ... Σαν τις μάσκες που φοράμε ... για να κρύβουν τις αλήθειες ... όχι τη μια και μόνη ... τις πολλές. Μόνο που οι μάσκες κάποτε βγαίνουν ενώ ο χρόνος ... είναι πάντα εκεί ανελέητος ... παγερός ... είναι μια αυταπάτη; ... ένα σόφισμα; ... ποια ακριβώς στιγμή (η αγαπημένη μου λέξη) το "τώρα" γίνεται "πριν" ; ... Αν η λογική του χρόνου ήταν πλειότιμη ... αν υπήρχε ... κάτι  ... ανάμεσα στο παρελθόν-παρόν-μέλλον που να μας δίνει τη δυνατότητα να θέσουμε τον εαυτό μας στη θέση ενός στατικού παρατηρητή ... αντί να κυλάμε μαζί με το χρονικό ποτάμι, να σταθούμε στην όχθη του ... τότε ίσως καταλαβαίναμε καλύτερα ότι το "τώρα" είναι πολύτιμο γιατί το ζούμε, ότι το "πριν" είναι ανεκτίμητο γιατί μας έδωσε το δικαίωμα των αναμνήσεων, ότι το "μετά" είναι το όνειρο ... ίσως να εκτιμούσαμε περισσότερο το ψεύτη χρόνο και να τον μοιραζόμασταν περισσότερο μ'αυτούς που αγαπάμε ... 


Η φωτογραφία "Μάσκα-Χρόνος" είναι κερί από τη συλλογή φίλου δημιουργού ....
  












Τετάρτη, 27 Οκτωβρίου 2010

το μετά


Όταν τελειώσει ... άμα τελειώσει και φύγει μακριά στη χώρα του άπιαστου απ'όπου δεν ξαναγυρνά, αφήνει πίσω του γεύση, μυρωδιά, ήχους, οράματα, στοιχειά του καθενός, καλωσορίσματα του τέλους ... μικρός ξερριζωμός, γενναίο αντίο ... ένα "αν" και ένα "ίσως" πάντα κρυφογελούν όσο σίγουροι κι αν είμαστε για ό,τι κάναμε ή έγινε από μόνο του ... τίποτε ίδιο ποτέ ξανά δεν θα βρεθεί μπροστά μας ... όλα θα μοιάζουν μα δεν θά'ναι αυτό, το ίδιο που ζήσαμε πριν λίγο ... πόσο έτοιμοι θα είμαστε πριν κάτι άλλο αρχίσει; ... πρέπει να είμαστε έτοιμοι; ... τι θα χαθεί για πάντα αν είμαστε πάντα έτοιμοι; ... κάποιες φορές θέλουμε να τα ξέρουμε όλα από πριν ... όχι εκπλήξεις ... σιγουριά ... ασφάλεια ... πλήξη ... είναι καλό να ξέρουμε τι δεν θα ζήσουμε αν ξερουμε από πριν ... αλλά ... δεν είναι έτσι ... ευτυχώς η ζωή προνόησε και όσους κύκλους ... όχι κύκλους ... σπείρες ... και να κάνει δεν επαναλαμβάνει τα λάθη της ...  μόνο εμείς τα δικά μας ... γιατί ξεχνάμε ... ξεχνάμε γεύση, μυρωδιά, ήχους, οράματα ... ευτυχώς ...

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Τα τρία ερωτήματα


Λέοντος Τολστόι
Μια φορά και έναν καιρό, ένας βασιλιάς σκέφτηκε ότι αν ήξερε πάντοτε την κατάλληλη στιγμή για ν’αρχίζει κάτι, αν ήξερε ποιοι είναι οι κατάλληλοι άνθρωποι για ν’ ακούει και ποιοι είναι εκείνοι που θάπρεπε ν’ αποφεύγει και πάνω από όλα αν ήξερε πάντοτε ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα να κάνει, δε θα αποτύχαινε σε ό,τι επιχειρούσε.


Και όταν του ήρθε αυτή η σκέψη, φρόντισε να διακηρυχθεί σε ολόκληρο το βασίλειό του ότι θα έδινε σπουδαία αμοιβή σ’εκείνον που θα του μάθαινε ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, ποιοι είναι οι πιο αναγκάιοι άνθρωποι και πως θα μπορούσε να ξέρει ποιό είναι το πιο σπουδαίο πράγμα να κάνει.


Και ήλθαν σοφοί άνθρωποι στο βασιλιά, αλλά όλοι έδωσαν διαφορετικές απαντήσεις στα ερωτήματα.


Σ’ απάντηση του πρώτου ερωτήματος, μερικοί είπαν ότι για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να φτιάξει προκαταβολικά ένα πρόγραμμα ημερών, μηνών και ετών και να το ακολόυθήσει πιστά. Μόνον έτσι, είπαν αυτοί, θα μπορούσε να γίνει το κάθε τι στην κατάλληλη στιγμή. Άλλοι δήλωσαν ότι θα ήταν αδύνατο ν’αποφασίσει κανείς εκ των προτέρω την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, αλλά αν δεν αφήσει τον εαυτό του να απορροφηθεί σε μάταιες ενασχολήσεις, θα μπορούσε πάντοτε να προσέχει τι συμβαίνει και τότε να κάνει ό,τι θα ήταν αναγκαίο. Άλλοι πάλι είπαν, ότι όσο κι αν πρόσεχε ο βασιλιάς ό,τι συμβαίνε, θα ήταν αδύνατο σε έναν άνθρωπο να αποφασίζει σωστά ποια είναι η κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, γι΄ αυτό θάπρεπε να έχει ένα συμβούλιο από σοφούς ανθρώπους, που θα τον βοηθούσαν να καθορίσει την κατάλληλη στιγμή για κάθε τι.


Αλλά πάλι, άλλοι του είπαν ότι υπάρχουν ορισμένα πράγματα που δε θα μπορούσαν να περιμένουν να εξεταστούν από ένα συμβούλιο και για τα οποία πρέπει κανείς να αποφασίσει αμέσως αν θα τα επιχειρίσει ή όχι. Για να μπορεί να όμως κανείς να το αποφασίσει αυτό, πρέπει να εκ των προτέρω τι πρόκειται να συμβεί. Μόνο μάγοι μπορούν να το κάνουν αυτό και γι’ αυτό, για να ξέρει κανείς την κατάλληλη στιγμή για κάθε ενέργεια, πρέπει να συμβουλεύεται μάγους.


Εξ ίσου ποικίλες ήταν οι απαντήσεις και στο δεύτερο ερώτημα. Μερικοί είπαν ότι οι άνθρωποι που χρειάζεται περισσότερο ο βασιλιάς είναι οι σύμβουλοί του, άλλοι οι ιερείς, άλλοι οι γιατροί, ενώ άλλοι είπαν ότι πιο αναγκαίοι είναι οι πολεμιστές.


Στο τρίτο ερώτημα για το ποιά είναι πιο σπουδαία ενασχόληση, μερικοί απάντησαν ότι πιο σπουδαίο πράγμα στο κόσμο είναι οι επιστήμες. Άλλοι είπαν ότι είναι η πολεμική επιδεξιότητα, και άλλοι πάλι ότι είναι η θρησκευτική λατρεία.


Όλες οι απαντήσεις ήταν διαφορετικές και ο βασιλιάς δε συμφώνησε σε καμιά απ’ αυτές και σε καμιά δεν έδωσε σημασία. Αλλά θέλοντας ακόμη να βρει τις σωστές απαντήσεις, αποφάσισε να συμβουλευτεί έναν ερημίτη πολύ γνωστό για την σοφία του.


Ο ερημίτης ζούσε σ’ ένα δάσος απ’ το οποίο δεν απομακρυνόταν ποτέ και δε δεχόταν παρά τους απλούς ανθρώπους. Έτσι ο βασιλιάς ντύθηκε απλά ρούχα και πριν φτάσει στο κελί του ερημίτη, κατέβηκε απ’ τ’ άλογό του, άφησε πίσω τη φρουρά του και πήγε μόνος του.


‘Οταν πλησίασε ο βασιλιάς, ο ερημίτης έσκαβε τη γη μπροστά στην καλύβα του. Όταν είδε το βασιλιά, τον χαιρέτησε και συνέχισε να σκάβει. Ο ερημίτης ήταν άνθρωπος ασθενικός και αδύνατος και κάθε φορά που σφήνωνε την αξίνα του στην γη για να σηκώσει λίγο χώμα, ανάπνεε βαριά.


Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ ερημίτη για να σε ρωτήσω τρία πράγματα: Πώς θα μάθω να κάνω το κατάλληλο πράγμα στην κατάλληλη στιγμή, ποιοι είναι οι άνθρωποι που χρειάζομαι περισσότερο και επομένως ποιους θα πρέπει να προσέχω περισσότερο από τους άλλους και ποιες υποθέσεις είναι πιο σπουδαίες και χρειάζονται περισσότερο προσοχή»;


Ο ερημίτης άκουσε το βασιλιά, αλλά δεν έδωσε καμιά απάντηση. Μόνο έφτυσε στις παλάμες του και ξανάρχισε το σκάψιμο.


«Είσαι κουρασμένος», είπε ο βασιλιάς, «άσε με να πάρω την αξίνα και να δουλέψω εγώ λίγο για σένα».


«Ευχαριστώ», είπε ο ερημίτης και δίνοντας την αξίνα στο βασιλιά κάθησε κάτω στο χώμα.


Όταν έσκαψε ο βασιλιάς δύο αυλάκια, σταμάτησε και επανέλαβε τα ερωτήματά του. Ο ερημίτης και πάλι δεν απάντησε, αλλά σηκώθηκε, άπλωσε το χέρι του να πάρει την αξίνα και είπε: «Ξεκουράσου τώρα λίγο και άσε μένα να δουλέψω λιγάκι».


Ο βασιλιάς όμως δεν του έδωσε την αξίνα και συνέχισε να σκάβει. Πέρασε μια ώρα και άλλη μια. Ο ήλιος άρχισε να δύει πίσω απ’ τα δέντρα και ο βασιλιάς στο τέλος σφήνωσε την αξίνα στο χώμα και έιπε: «Ήρθα σε σένα σοφέ άνθρωπε για μια απάντηση στα ερωτήματά μου. Αν δεν μπορείς να μου δώσεις καμιά, πες το μου να γυρίσω στο σπίτι μου».


«Να, κάποιος έρχεται τρέχοντας», είπε ο ερημίτης. «Ας δούμε ποιος είναι».


Ο βασιλιάς γύρισε και είδε ένα γενειοφόρο άνδρα να έρχεται τρέχοντας από το δάσος, σφίγγοντας με τα χέρια του το στομάχι του, απ’ το οποίο έτρεχε ποτάμι το αίμα. Όταν πλησίασε το βασιλιά, έπεσε λιπόθυμος στο χώμα βγάζοντας έναν ελαφρύ αναστεναγμό. Ο βασιλιάς και ο ερημίτης ξεκούμπωσαν τα ρούχα του. Υπήρξε ένα μεγάλο τραύμα στο στομάχι του. Ο βασιλιάς το έπλυνε όσο καλλίτερα μπορούσε και το έδεσε με το μαντήλι του και με μια πετσέτα που τούδωσε ο ερημίτης. Αλλά το αίμα δε σταματούσε να τρέχει και ο βασιλιάς ξανά και ξανά άλλαζε τον επίδεσμο, μουσκεμένο από καυτό αίμα, τον έπλενε και ξανάδενε το τράυμα. Όταν σταμάτησε να τρέχει το αίμα, ο πληγωμένος συνήλθε και ζήτησε κάτι να πιει. Ο βασιλιάς έφερε φρέσκο νερό και του το έδωσε. Στο μεταξύ ο ήλιος έδυσε και άρχισε να κρυώνουν. Έτσι ο βασιλιάς με τη βοήθεια του ερημίτη μετέφερε τον πληγωμένο στην καλύβα και τον ξάπλωσε στο κρεβάτι. Όταν ξάπλωσεστο κρεβάτι ο πληγωμένος, έκλεισε τα μάτια του και ησύχασε, αλλά ο βασιλιάς ήταν τόσο κουρασμένος απ’το περπάτημα και τη δουλεία που έιχε κάνε, που κάθησε στο κατώφλι και τον πήρε και αυτόν ο ύπνος τόσο βαθιά, ώστε κοιμήθηκε συνέχεια όλη την καλοκαιριάτικη νύχτα. Όταν ξύπνησε το πρωί, πέρασε πολλή ώρα πριν μπορέσει να θυμηθεί που ήταν, ή ποιος ήταν ο άγνωστος γενειαφόρος άνδρας που ήταν ξαπλωμένος στο κρεβάτι και τον κοίταζε έντονα και με φλογισμένα μάτια.


«Συγχώρεσέ με», είπε ο γενειαφόρος άνδρας με μια ασθενική φωνή, όταν είδε ότι ο βασιλιάς είχε ξυπνήσει και τον κοίταζε.


«Δε σε ξέρω και δεν έχω τίποτε να σου συγχωρήσω», είπε ο βασιλιάς. «Εσύ δε με ξέρεις, αλλά εγώ σε ξέρω. Είμαι αυτός ο εχθρός σου που ορκίστηκε να πάρει εκδίκηση από σένα, γιατί εκτέλεσες τον αδελφό του και κατάσχεσες την περιουσία του. Ήξερα πως είχες πάει μόνος σου να δεις τον ερημίτη και αποφάσισα να σε σκοτώσω στην επιστροφή. Αλλά πέρασε η ημέρα και δεν γύρισες. Έτσι βγήκα απ’ την ενέδρα μου και έπεσα στους φρουρούς σου και αυτοί με αναγνώρισαν και με τραυμάτισαν. Τους ξέφυγα, αλλά θα είχα πεθάνει απ’την αιμορραγία, αν εσύ δεν είχες φροντίσει το τραύμα μου. Εγώ ήθελα να σε σκοτώσω κι εσύ μου έσωσες την ζωή. Τώρα, αν ζήσω, κι αν το θέλεις κι εσύ, θα σε υπηρετήσω σαν ο πιο πιστός σου σκλάβος και θα ζητήσω απ’ τους γιους μου να κάνουν το ίδιο. Συγχώρεσέ με».


Ο βασιλιάς ήταν πολύ ευχαριστημένος που είχε συμφιλιωθεί τόσο εύκολα με τον εχθρό του και που είχε κάνει ένα φίλο και όχι μόνο τον συγχώρεσε, αλλά είπε ότι θα έστελνε τους υπηρέτες του και το προσωπικό του γιατρό να τον φροντίσουν και υποσχέθηκε να του ξαναδώσει την περιουσία του.


Αφού έφυγε απ’τον πληγωμένο ο βασιλιάς, πήγε έξω στον εξώστη και κοίταξε τριγύρω να βρει τον ερημίτη. Ήθελε πριν φύγει, να τον παρακαλέσει ακόμη μια φορά να απαντήσει στα ερωτήματα που του είχε κάνει. Ο ερημίτης ήταν έξω γονατισμένος και φύτευε σπόρους στ’ αυλάκια που ‘χαν σκαφτεί την προηγούμενη μέρα.


Ο βασιλιάς τον πλησίασε και του είπε: «Για τελευταία φορά σε παρακαλώ απάντησε στα ερωτήματά μου, σοφέ άνθρωπε». «Μα έχουν ήδη απαντηθεί», είπε ο ερημίτης, σκύβοντας ακόμα στ’ αδύνατα πόδια του και κοιτάζοντας προς το βασιλιά που στεκόταν μπροστά του.


«Πως απαντήθηκαν; Τι εννοείς;», είπε ο βασιλιάς.


«Δε βλέπεις;», απάντησε ο ερημίτης. «Αν δεν είχε λυπηθεί χθες την αδυναμία μου και δεν είχες σκάψει για μένα τ’ αυλάκια, αλλά είχες φύγει, αυτός ο άνθρωπος θα σου είχε επιτεθεί και θα είχες μετανοιώσει που δεν έμεινες μαζί μου. Έτσι η πιο σπουδαία στιγμή ήταν όταν έσκαβες τ’αυλάκια, κι εγώ ήμουν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και το να μου κάνεις καλό ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Ύστερα, όταν αυτός ο άνθρωπος ήρθε σε μας, η πιο σπουδαία στιγμή ήταν όταν τον φρόντιζες, γιατί αν δεν είχες δέσει το τραύμα του, θα πέθαινε χωρίς να συμφιλιωθεί μαζί σου. Έτσι αυτό ήταν ο πιο σπουδαίος άνθρωπος και αυτό που έκανες γι’ αυτόν ήταν η πιο σπουδαία δουλειά. Να θυμάσαι λοιπόν: Υπάρχει μόνο μία στιγμή που είναι η πιο σπουδαία, το παρόν. Είναι η πιο σπουδαία στιγμή, γιατί είναι η μόνη πάνω στην οποία έχεις κάποια δύναμη. Ο πιο αναγκαίος άνθρωπος είναι αυτός μαζί με τον οποίο βρίσκεσαι, γιατί κανένας άνθρωπος δεν ξέρει αν θα έχει ποτέ πάρε-δώσε με κάποιον άλλο. Και το πιο σπουδαίο πράγμα είναι να του κάνεις καλό, γιατί μόνο γι’αυτό το σκοπό έχεις έλθει σ’αυτόν τον κόσμο!».

ΠΗΓΗ: http://www.pentapostagma.gr/2010/10/blog-post_4642.html#ixzz13CKe2N8n

Τα δύσκολα

του Άρη Δαβαράκη

Διανύω, για πολλοστή φορά, μια δύσκολη περίοδο. Δόξα τω Θεώ δεν αντιμετωπίζω κάποιο πρόβλημα υγείας ή κάτι μπροστά στο οποίο ο άνθρωπος το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να σηκώσει ψηλά τα χέρια, ανήμπορος για κάθε προσπάθεια. Κάθε άλλο. Έχω σχεδόν όλες τις δυνάμεις που θυμάμαι να είχα πάντα και είναι ελάχιστες, ακόμα, οι στιγμές που το σώμα μου μού υπενθυμίζει την ηλικία του. Έχω φίλους και έχω αγάπη πολλή που την νοιώθω και γύρω μου και μέσα μου και έχω βρει και μια έκφραση που περιγράφει αυτό που τις περισσότερες ώρες της ημέρας νοιώθω : Εσωτερική ηλιοφάνεια, το λέω. Δεν είναι πάντα εκεί, μη λέμε και ότι θέλουμε. Υπάρχουν κάτι πρωϊνά που δεν θέλω να ξυπνήσω με τίποτα και απελπισμένα προσπαθώ να κρατηθώ απ’ τ’ όνειρο που διαλύεται χωρίς να μπορώ εγώ να το σταματήσω, όσο κι’ αν το παλέψω αγκαλιά με το μαξιλάρι μου και με τα μάτια ερμητικά κλειστά, σχεδόν με πείσμα. Είναι μια μάχη που την χάνω πάντα και λίγα λεπτά μετά, μπροστά στον νεροχύτη και τον καθρέφτη, με την γεύση της οδοντόπαστας και το είδωλό μου να με παρακολουθεί ανελέητο, ούτε θυμάμαι πια τι ονειρεύτηκα. Μόνο αν βιαστώ και σημειώσω κάτι σ΄ένα χαρτί μ’ ένα στυλό, ένα μικρό ψήγμα, μπορεί να καταφέρω να επαναφέρω στη μνήμη μου μια-δυό στιγμές του ονείρου που, με το που πατάω το κουμπί του ασανσέρ, έχει πια διαλυθεί εντελώς.

Ο Samuel Taylor Coleridge (1772-1834) έχει γράψει ένα ποίημα που λέει, σε δική μου, πολύ πρόχειρη μετάφραση, περίπου αυτά :
«Κι’ αν σε πήρε ο ύπνος;
Κι’ αν μέσα στον ύπνο σου ονειρεύτηκες;
Κι’ αν μέσα στ’ όνειρό σου έφτασες στον Παράδεισο
Κι’ έκοψες από εκεί ένα παράξενο
Πανέμορφο λουλούδι;
Κι’ αν, ξυπνώντας
Κρατούσες το λουλούδι αυτό στο χέρι σου;»

Τι θα συνέβαινε αλήθεια σ’ αυτή την περίπτωση; Μην το δείτε απλά σαν ένα ποίημα, δείτε το σαν υπόθεση εργασίας. Δεν θα το αντέχατε, είναι πολύ απλό. Ούτε εσείς, ούτε εγώ, ούτε ο ‘Αλμπερτ Αϊνστάϊν, ούτε καν ο Κουταλιανός που όλα τα μασάει. Είναι "δύσκολο" να συμφιλιωθείς με κάτι τόσο παράδοξο και ο άνθρωπος, όσο μπορεί, τα αποφεύγει τα "δύσκολα". Γι’ αυτό έχει φροντίσει η φύση να μην γίνονται τέτοια μπερδέματα μεταξύ του λογικού και του τρισδιάστατου, και «του άλλου κόσμου», του αόρατου - αν δεν είναι βέβαιη οτι είσαι ικανός να χωρέσεις στην πραγματικότητά σου τέτοιες ακραίες ασκήσεις θάρρους. Ξέρει η φύση με πόση δυσκολία και αγώνα καταφέρνει ο άνθρωπος να συνεννοείται με την οικογένεια (ή με την μοναξιά του), να οργανώνει τη μέρα του στον ρεαλισμό, να εντάσσεται σε μια πραγματικότητα γενικώς αποδεκτή, να πηγαίνει στη στάση του λεωφορείου (ή εκεί που έχει παρκάρει το αμάξι του), στη δουλειά, στο σούπερ-μάρκετ, στην τράπεζα, στο σινεμά, σ’ ένα εστιατόριο, στο συνέδριο, στο αεροδρόμιο ή στον ραδιοφωνικό σταθμό όπου δουλεύει, πετώντας βιαστικά στον εσωτερικό του σκουπιδότοπο της λήθης, το Παραδεισένιο του λουλούδι - την αλήθεια του δηλαδή.

Λένε – και το πιστεύω και εγώ ακράδαντα – ότι η σκέψη έχει απίστευτη δύναμη. Γι’ αυτό, σου λέει, πρόσεχε μην κάνεις σκέψεις φοβισμένες και αδύναμες γιατί, αυτόματα, γίνεσαι αυτά που σκέφτεσαι. Δεν μπορείς να χτίσεις ένα σπίτι αν δεν είσαι βέβαιος ότι μπορείς να χτίσεις ένα σπίτι. Αν η σκέψη σου αμφιβάλλει έστω και για πολύ λίγο, το σπίτι δεν θα χτιστεί ποτέ. Ούτε την Βασιλίσσης Σοφίας δεν μπορείς να περάσεις πεζός απέναντι, από την διάβαση, κανονικά, αν σου περάσει από το μυαλό ότι δεν μπορείς να την περάσεις. Όλα όσα κάνουμε κάθε μέρα γίνονται γιατί δεν αμφιβάλλουμε ότι μπορούμε να τα κάνουμε. Αν μας περάσει απ’ το μυαλό πως δεν μπορούμε να φάμε, δεν θα κατεβαίνει μπουκιά. Και αν ανησυχήσουμε μήπως δεν πάμε τουαλέτα σήμερα, καλωσορίζουμε την δυσκοιλιότητα. Τόσο απλά. Από την άλλη μεριά, ακριβώς με τους ίδιους νοητικούς μηχανισμούς, εξαφανίζουμε από τη ζωή μας και το «δεν μπορώ, αδύνατον». Αν το «αδύνατον» εξορισθεί άπαξ και δια παντός ως σκέψη, όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε. Μόνοι μας αποφασίζουμε πόσο ψηλά θα βάλουμε το πήχη, με το μυαλό μας πάντα. Τις λέξεις «αδύνατον», «αποκλείεται», «δεν μπορώ», οφείλουμε να τις κρατάμε όσο γίνεται πιο μακριά από τον συνειδητό εαυτό μας. Το ιδανικό θα ήταν να τις εξαφανίσουμε εντελώς από τη ζωή μας, να μην περνάνε καν από το μυαλό μας σκέψεις περιοριστικές των δυνατοτήτων μας.

Δεν λέω πως είναι εύκολο αυτό που ζητάω από τον εαυτό μου, από τους φίλους μου και απ’ όσους αγαπώ και νοιάζομαι γι’ αυτούς – όλο τον κόσμο δηλαδή. Είναι δύσκολο. Θέλει αγώνα, επιμονή, υπομονή, αποφασιστικότητα αδιαπραγμάτευτη. Αλλά στα δύσκολα φαίνεται ο άνθρωπος και εκεί «ψήνεται» και μαθαίνει και ωριμάζει και προχωράει και κατακτάει άλλον έναν πόντο ελευθερίας μέσα του. Γιατί η ελευθερία είναι και αυτή μια αρετή που αφορά πολύ περισσότερο την εσωτερική ζωή μας, τον μέσα κόσμο μας, παρά τις εξωτερικές συνθήκες. Αν εμείς είμαστε σίγουροι για κάποια πράγματα και δεν τα διαπραγματευόμαστε κρυφά με τον ίδιο μας τον εαυτό «αμφιβάλλοντας», αυτόματα τα κατακτούμε και στην ενταγμένη μέσα στην κοινωνία ζωή μας. Είναι νόμος αυτός. Ότι τόχεις κατακτημένο μέσα σου, οι άλλοι το αποδέχονται χωρίς δεύτερη συζήτηση. Ότι στη σκέψη σου είναι θολό, μουτζουρωμένο, ψαρωμένο, αμφίβολο, όσο κι’ αν προσπαθήσεις αποκλείεται να το πραγματοποιήσεις. Και, φυσικά, δεν είναι εύκολο να διώξει κανείς τη θολούρα και τη μουτζούρα και να επιτρέψει στον εαυτό του να δει καθαρά τι θέλει και πώς θα το καταφέρει. Είναι δύσκολο.

Γι’ αυτό διάλεξα τη λέξη, "δύσκολα",  γι’ αυτό το κείμενο. Εχω παρατηρήσει ότι «στα δύσκολα» είμαι πολύ καλύτερος απ’ ότι στα εύκολα. Μπορώ να σου λύσω το σταυρόλεξο του μήνα και να κολλήσω στο παιδικό σταυρόλεξο, ποιο είναι το επίθετο του Μίκυ (Μάους είναι η απάντηση). Αν επρόκειτο για τον Θεοδωράκη η ερώτηση θα ήταν «ποιο είναι το επίθετο του Μίκη» και, σίγουρα δεν θα ήτανε στο παιδικό σταυρόλεξο. Αλλά αν κάτσεις να τα σκεφτείς όλα αυτά και δεν γράψεις αυτόματα και αποφασιστικά «Μάους», δεν τόχεις. Και άμα δεν τόχεις δεν έχεις τα κότσια να ξυπνήσεις πράγματι μ’ αυτό το παράξενο παραδεισένιο λουλούδι στο χέρι σου και, πολύ απλά, να το βάλεις σ΄ένα ωραίο βάζο σε περίοπτη θέση στο σπίτι σου και μετά να πάς να πλύνεις τα δόντια σου. Γιατί αυτά είναι τα δύσκολα : Τα απλά.
Κι΄όμως είναι καθαρά ζήτημα μυαλού. Αν δεν σε τρομάζει κάτι, το σκοτάδι, η μοναξιά, η αρρώστια, η κακία των ανθρώπων, η εγκληματικότητα, τα αεροπλάνα, ο θάνατος, τα νοσοκομεία, το Παραδεισένιο λουλούδι, τα περιλαμβάνεις στην πραγματικότητά σου και μπορείς να κάτσεις πολλές ώρες δίπλα στον ετοιμοθάνατο και να του χαμογελάς χωρίς να υποκρίνεσαι – έτσι του δίνεις δύναμη και δυναμώνεις κι’ εσύ. Δεν φοβάσαι να πάς μια βόλτα, περασμένα μεσάνυχτα, σε περιοχές με «υψηλή εγκληματικότητα»; Δεν πρόκειται να πάθεις τίποτα. Φοβάσαι μην σου κλέψουνε την τσάντα; Θα στην κλέψουνε κυρία μου σαράντα οχτώ φορές – μέχρι που θα μπεις στο βιβλίο Γκίνες.

«Κανείς δεν κατατρύχεται αν δεν κρατά στην τσέπη του μια πέτρα», λέει σαφώς ο δικός μας ποιητής Ανδρέας Εμπειρίκος (1901-1975), στον «Μεγάλο Ανατολικό» του. Αν προχωράς στη ζωή με αλεξίσφαιρα γιλέκα και ένα όπλο στην τσέπη, θα την φας τη σφαίρα. Αν δεν σου περνάει καν απ’ το μυαλό το έγκλημα θα πεθάνεις είτε από βαθύ γήρας είτε από κάποια αρρώστια που (κατά βάθος) φοβόσουν μην πάθεις. 

Τελικά μπορείς ωραιότατα (στα δύσκολα) να ξυπνήσεις με ένα λουλούδι απ’ τον Παράδεισο στο χέρι, να το βάλεις στο καλύτερό σου βάζο – και αν σε ρωτήσουνε οι φίλοι ή η γειτόνισσα που το βρήκες αυτό το παράξενο λουλούδι να απαντήσεις «στον Παράδεισο». Σε κανέναν δεν θα φανεί παράξενο και κανείς δεν θα το ψάξει παραπάνω – αν εσύ ο ίδιος είσαι απόλυτα πεπεισμένος.

απο protagon.gr

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Open Book Ανοικτή Λογοτεχνία στο Διαδίκτυο

Ελεύθερα ψηφιακά βιβλία

"Εβδόμη εσπερινή"  | Συλλογή μικρών ιστοριών
Διαβάζω, για μένα, σημαίνει αγγίζω, μυρίζω το χαρτί προσπαθώντας να μαντέψω, ανοίγω, κλείνω, σημειώνω, γυρίζω τις σελίδες πίσω να ξαναβρώ κάτι που είδα, κλεφτά γυρίζω μπροστά μήπως και πάρει το μάτι μου κάτι από τη συνέχεια, για λίγο όμως, να μη χαλάσω την τάξη των πραγμάτων που θέλει την αγωνία να πλανάται ως την τελευταία σελίδα, σημαίνει κλέβω χρόνο από αλλού, βάζω σελιδοδείκτη και του χαμογελάω κάθε φορά που περνάω δίπλα του σαν να του λέω ... περίμενε να τελειώσω αυτό που κάνω κι έρχομαι, σημαίνει διαλέγω τη μοναξιά, την ησυχία, τα ταξίδια ... 
Για όλους αυτούς τους λόγους προτιμώ ένα βιβλίο από μια ιστοσελίδα!! Όμως όσα βιβλία και να έχει κανείς πάντα αυτό που ψάχνει θα είναι ... κάπου αλλού!!  Το blog που αναφέρεται παραπάνω προσφέρει δωρεάν λογοτεχνία και είναι προς τιμήν των συγγραφέων που δέχτηκαν να συνεισφέρουν ...


Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

ευχαριστήριο ... Ο Μπήντερμαν και οι εμπρηστές ...

Η νεοσύστατη θεατρική ομάδα  των Εκπαιδευτικών της Διεύθυνσης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης "Μίμησις πράξεως" πειραματίστηκε και τόλμησε να παρουσιάσει το έργο:

Ο ΜΠΗΝΤΕΡΜΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΕΜΠΡΗΣΤΕΣ

Κλείνω τα μάτια και βλέπω ... σκόρπιες στιγμές ... σαν παγωμένες σκηνές ... κρατάω τις "καλές" ... αυτές που θα θυμάμαι για πάντα ... καταχωνιάζω τις άσχημες ... λίγες ευτυχώς ... δεν τις ξεχνάω γιατί κι αυτές είναι πολύτιμες ... νιώθω γεμάτη από ολες αυτές τις στιγμές ... και πρέπει κάποιον ... κάτι ... να ευχαριστήσω ... γι αυτήν την ευκαιρία ...έναν έναν ... άλλον για τον δυναμισμό του  ... άλλον για το δίχτυ ασφαλείας  ... ἀλλον για τη σταθερή του αξία ... άλλον για την υπέρβαση ... άλλον για τη σίγουρη παρουσία ... άλλους για την υπομονή ακόμα και για τις διαφωνίες μας ... πολύτιμες κι αυτές ... όλους για όλα ... ακόμα και για εκείνα που δεν έκαναν ... για όλα ... για την εμπειρία ... τη μοναδική ... την πρώτη μου ... που δεν ήταν ό,τι ακριβώς είχα φανταστεί ... αλλά ήταν δική μου ... για τις στιγμές που μοιραστήκαμε ... τα συναισθήματα ... την ένταση ... μα πιο πολύ για το όνειρο πως κάτι που δεν υπήρχε πριν ... τώρα υπάρχει ... και θα συνεχιστεί ... κι αυτό το κάτι είναι για όλους διαφορετικό ...μα  η ύπαρξή του μας ένωσε ... και δεν είναι ανάγκη να το βρούμε ... το ψάξιμο θα βγάλει θησαυρούς ... μοναδικούς σαν τις στιγμές μας ... πολύτιμους σαν τις ψυχές μας ... ανεκτίμητους σαν τα όνειρά μας ...

Φιλιά σε όλους ....


Μάνος Χατζιδάκις ~ Το βαλς των χαμένων ονείρων

 

  

Ασπρόμαυρη γοητεία ... περασμένης εποχής

http://www.slideshare.net/tecelao/ceative-vintage-photos-criativas-photos-vintage