Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

... θέλω ... μπορώ ...



Το "θέλω" και το "μπορώ" για κάποιους από μας είναι σαν τοπολογικοί χώροι με αποσαφηνισμένα όρια μεταξύ τους αν και με απέραντους ορίζοντες ... για μερικούς είναι το ίδιο και αν τους ρωτήσεις "μπορείς;" απαντάνε "θέλω" ... για άλλους πάλι οι δύο λέξεις σφιχταγκαλιάζονται τόσο πολύ που ξεχνάνε πού τελειώνει το ένα και πού αρχίζει το άλλο και μπερδεύουν το πότε θέλουν και πότε δεν μπορούν ... καθένας στον μικρόκοσμό του ευτυχισμένος ... εκτός από από εκείνους που μια ζωή θα αναρωτιούνται ... θέλω επειδή μπορώ ή μπορώ επειδή θέλω; ... ή μήπως κι αυτή η ίδια η αναζήτηση μιας απάντησης που μπορεί να μην είναι μοναδική προσφέρει μερίδια ευτυχίας καθώς γνωρίζουν (πιστεύουν) ότι ο δρόμος αξίζει πιο πολύ από τον προορισμό; ... τελικά το "θέλω" αξίζει πιο πολύ, επειδή είναι μέρος ενός ονείρου χωρίς περιορισμούς; ... ή το "μπορώ", επειδή είναι εφικτό; ... αν κάνουμε κάποτε ισολογισμό μετρώντας τις φορές που τα επιλέξαμε γνωρίζοντας ή όχι τι κάναμε και γιατί ... τι θα γίνει τότε; ...

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

μια ιστορία ...

Δύο άγγελοι που ταξίδευαν σταμάτησαν να περάσουν την νύχτα σε ένα σπίτι μιας πλούσιας οικογένειας. Η οικογένεια ήταν αγενής και αρνήθηκε στους αγγέλους να μείνουν στο δωμάτιο των ξένων της βίλας. Αντιθέτως, έδωσαν στους αγγέλους ένα μικρό μέρος σε ένα κρύο υπόγειο.

Καθώς εκείνοι έφτιαχναν τα κρεβάτια τους στο σκληρό πάτωμα, ο μεγαλύτερος άγγελος είδε μια τρύπα στον τοίχο και την επισκεύασε.
Όταν ο μικρότερος άγγελος τον ρώτησε γιατί, ο μεγαλύτερος απάντησε:
"Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται"...

Την επόμενη νύχτα το ζευγάρι των αγγέλων ήρθε να ξεκουραστεί σε ένα πολύ φτωχικό σπίτι αλλά ο αγρότης και η γυναίκα του ήταν πολύ φιλόξενοι. Αφού μοιράστηκαν τη λίγη τροφή που είχαν, το ζευγάρι των αγγέλων κοιμήθηκαν στο κρεβάτι τους όπου μπορούσαν να έχουν μια ξεκούραστη νύχτα. Όταν βγήκε ο ήλιος, το επόμενο πρωί οι άγγελοι βρήκαν τον αγρότη και την γυναίκα του να κλαίνε. Η μοναδική τους αγελάδα της οποίας το γάλα ήταν το μόνο τους εισόδημα ήταν νεκρή στο λιβάδι.
Ο μικρότερος άγγελος ήταν αναστατωμένος και ρώτησε το μεγαλύτερο πως ήταν δυνατόν και άφησε να γίνει κάτι τέτοιο.

Ο πρώτος άντρας είχε τα πάντα και παρόλα αυτά τον βοήθησες, τον κατηγόρησε εκείνoς.Η δεύτερη οικογένεια είχε ελάχιστα και όμως ήταν πρόθυμη να μοιραστεί τα πάντα και εσύ άφησες την αγελάδα να πεθάνει... "Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται", απάντησε ο μεγαλύτερος άγγελος.

"Όταν μείναμε στο υπόγειο της βίλας, πρόσεξα πως ήταν χρυσός αποθηκευμένος σε εκείνη την τρύπα στον τοίχο. Μια και ο ιδιοκτήτης ήταν τόσο άπληστος και δεν είχε τη διάθεση να μοιραστεί την καλή του τύχη, σφράγισα τον τοίχο ώστε να μην μπορεί να βρει το χρυσό. Εχθές τη νύχτα καθώς κοιμόμασταν στο κρεβάτι του αγρότη ήρθε ο άγγελος του Θανάτου για την γυναίκα του, κι εγώ έδωσα στη θέση της την αγελάδα. Τα πράγματα δεν είναι πάντα όπως φαίνονται."

Το εχθές είναι παρελθόν.
Το αύριο μυστήριο.
Το σήμερα είναι δώρο.

Πηγή 

Δευτέρα, 22 Νοεμβρίου 2010

Μια νεκρολογία


[Το παρακάτω κείμενο κυκλοφορεί στο διαδίκτυο με τον πλήρη τίτλο “Μια Νεκρολογία που δημοσιεύτηκε στους Times του Λονδίνου”]:

Σήμερα πενθούμε το θάνατο μιας αγαπημένης παλιάς φίλης, της Κοινής Λογικής, η οποία μας συντρόφευε για πολλά χρόνια. Κανείς δεν γνωρίζει με βεβαιότητα την ηλικία της αφού το μητρώο γέννησής της έχει χαθεί εδώ και πολύ καιρό σε γραφειοκρατικές διατυπώσεις. Θα τη θυμόμαστε ως κάποια που μας δίδαξε πολύτιμα μαθήματα όπως αυτά:
-Έχε την κοινή λογική να προστατεύεσαι,
-Γιατί το πρωινό πουλί πιάνει το σκουλήκι,
-Η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη και
-Ίσως ήταν δικό μου το φταίξιμο.
Η Κοινή Λογική έζησε σύμφωνα με απλές, συνετές οικονομικές πολιτικές (μη ξοδεύετε περισσότερα απ' αυτά που κερδίζετε) και αξιόπιστες στρατηγικές (υπεύθυνοι είναι οι ενήλικες κι όχι τα παιδιά).
Η υγεία της άρχισε να επιδεινώνεται ραγδαία όταν τέθηκαν σε ισχύ καλοπροαίρετοι αλλά αυταρχικοί κανονισμοί. Αναφορές για ένα 6χρονο αγόρι που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση επειδή φίλησε μια συμμαθήτριά του, για εφήβους που αποβλήθηκαν από το σχολείο επειδή χρησιμοποίησαν στοματικό διάλυμα μετά το γεύμα και για έναν δάσκαλο που απολύθηκε επειδή επέπληξε έναν απείθαρχο μαθητή, απλώς επιδείνωσαν την κατάστασή της.
Η Κοινή Λογική έχασε έδαφος όταν γονείς επιτέθηκαν σε δασκάλους επειδή έκαναν τη δουλειά που οι ίδιοι δεν είχαν καταφέρει να κάνουν αναφορικά με την πειθάρχηση των ανυπάκουων παιδιών τους.
Η υγεία της επιδεινώθηκε ακόμη περισσότερο όταν τα σχολεία υποχρεώθηκαν να παίρνουν τη γονική συναίνεση για να βάλουν αντηλιακό ή να δώσουν μια ασπιρίνη σ' ένα μαθητή αλλά δεν μπορούσαν να ενημερώσουν τους γονείς όταν μια μαθήτρια έμενε έγκυος και ήθελε να κάνει έκτρωση.
Η Κοινή Λογική έχασε τη θέληση για ζωή όταν οι εκκλησίες έγιναν επιχειρήσεις και οι εγκληματίες τύγχαναν καλύτερης μεταχείρισης από τα θύματά τους.
Η Κοινή Λογική δεν κατάφερε να ξεπεράσει το γεγονός ότι, όχι μόνο δεν μπορούσες να υπερασπιστείς τον εαυτό σου από ένα διαρρήκτη μέσα στο ίδιο σου το σπίτι, αλλά ο διαρρήκτης μπορούσε και να σε μηνύσει για βιαιοπραγία.
Η Κοινή Λογική παραιτήθηκε τελικά από κάθε θέληση για ζωή όταν μια γυναίκα που τάχα δεν κατάλαβε ότι ένα αχνιστό φλιτζάνι καφέ ήταν ζεστό, έχυσε λίγο στην ποδιά της κι ανταμείφθηκε άμεσα μ' έναν τεράστιο διακανονισμό.
Πριν από το θάνατο της Κοινής Λογικής είχε προηγηθεί ο θάνατος των γονιών της, της Αλήθειας και της Εμπιστοσύνης, της συζύγου Σύνεσης και των παιδιών της Ευθύνης και Λογικής.
Έχουν επιζήσει τα 4 ετεροθαλή αδέλφια της:
-Ξέρω τα Δικαιώματά μου
-Το Θέλω τώρα
-Κάποιος άλλος φταίει
-Είμαι θύμα
Στην κηδεία της δεν παρευρέθησαν πολλοί καθώς ελάχιστοι συνειδητοποίησαν ότι απεβίωσε. Αν τη θυμάστε ακόμα, προωθήστε το. Αν
όχι, συνταχθείτε με την πλειοψηφία και μην κάνετε τίποτα.

Κυριακή, 21 Νοεμβρίου 2010

περί εαυτού ο λόγος .... όχι περιαυτολογία

 Κείμενο του φίλου και συναδέλφου Γιάννη Πέντσιου

Ο κάθε άνθρωπος, κατά Κάφκα ρήση, έχει τρεις μορφές, επιλέγει τρεις χαρακτήρες... Αυτόν που μοστράρει / Αυτόν που πιστεύει ότι έχει / Αυτόν που είναι. Οι περισσότεροι κρυβόμαστε πίσω από τους δύο πρώτους. Τον τρίτο τον θάψαμε μέσα μας σαν ένα ασυνείδητο συναίσθημα. Και εκεί ξεχάστηκε, ούτε ακούει ούτε νιώθει από πολλά χρόνια.
Ξεχάστηκαν τα αυτονόητα, να βγάλω τα μέσα μου, να κάτσω απέναντί σου, να αραδιάσω τους φόβους μου, να κλάψω, να ανοιχτώ, να ξελαφρώσω. Βρισκόμαστε στην εποχή της εσωστρέφειας. Που δεν λέμε: χθες έκλαψα, σήμερα ουρλιάζω. Έγινε σχεδόν εθιστικό να προφυλάσσουμε τα νώτα μας, να κρατάμε πισινή. Ακόμη και από τους φίλους.
Πώς, όμως, να πλησιάσεις τον άλλον, να επενδύσεις σε ψυχή όταν... αδυνατείς να ξεφύγεις από το εγώ σου, να ακούσεις, να νιώσεις, να αγγίξεις…
Επώδυνο το άνοιγμα ψυχής, γι’ αυτό προτιμούνται οι ψυχροί ψυχαναλυτές. Όμως, στην αποσταγμένη καθημερινότητα που ντύνεσαι το θέμα είναι να διατηρείς την ισορροπία σου απομακρύνοντας τους κάθε λογής γιατρούς (ψυχιάτρους, ψυχο-λίγους, ψυχο-βγάλτες)
Αναζητώντας να προβλέψουμε το μέλλον κλωσάμε τις επιθυμίες μας να ωριμάσουν πρόωρα (ζητάς να ελέγξεις τα πράγματα σε βάθος χρόνου, πώς θα εξελιχθούν, μην τυχόν και φανείς αφελής ή ελαφρύς). Πέφτει βαρύ να πεις απλώς: μ’ αρέσεις, περνώ καλά μαζί σου. Αγαπώ αυτό που κάνω, πάμε μια βόλτα, κοίτα τα χρώματα του ουρανού και άλλα τέτοια πολύτιμα και τετριμμένα…
Κατάντησε συνήθεια να αναλύεις εμβριθώς τι σε τραβάει, τι σε συνδέει, τι σου αρέσει, την κοινωνική τάξη, το επάγγελμα των φίλων σου, να κάνεις επιλογές με βάση τι θα έχεις να κερδίσεις από τον άλλον. Το συναίσθημα πώς το ζυγίζεις, με το κιλό ή με το χρόνο; Και όμως... Αλληλοσυμπληρωνόμαστε. Τα κενά σου και τα κενά μου. Αφού κάποτε σταμάτησες να μιλήσουμε, να αλληλοασπαστούμε, να κοιταχτούμε, να ανταλλάξουμε τα μηνύματά μας, να πιούμε ένα ποτήρι, σημαίνει ότι διέκρινες κάποια κομμάτια που σου έλειπαν. Αυτός δεν είναι ο στόχος μιας σχέσης;
Σίγουρα είναι σώφρον να μιλήσουμε γι’ αυτά που προσδοκούμε, όμως σήμερα είναι που πρέπει να ξεδιπλώσουμε τις επιθυμίες μας, για ό,τι αισθανόμαστε -πριν χαθεί ο ήλιος μας.
Όμως τι να πεις; πώς να περιγράψεις… Σκυλομετάνιωσα όσες φορές, άτεχνα και παρεμπιπτόντως, προσπάθησα να περιγράψω τα αισθήματα μου αντί να κάνω το αυτονόητο: να ανοίξω μια αγκαλιά... Αυτό θέλω να σου πω, το καταλαβαίνεις ή όχι. Τα λόγια περιττεύουν.
Ίσως τα πράγματα θα ήταν απείρως πιο απλά αν θυμόμαστε ότι το αύριο μπορεί να μην υπάρχει, ότι ίσως να πεθάνουμε, και αν όχι αύριο, αυτό θα γίνει σίγουρα κάποτε, σε λίγα ή πολλά χρόνια τίποτα δεν αλλάζει, μιας και σχεδόν ποτέ δεν ξέρουμε.
Ξεχνώντας όμως κάπου εντός θαμμένο τον εαυτό σου, κάποτε στα ξαφνικά θα ανακαλύψεις πως ξέχασες το γαλάζιο του ουρανού, τα δειλινά, το λιμάνι, τις Κυριακές, τις ανεμώνες, το κόκκινο, τις ρωγμές στον τοίχο, τα τραίνα, την επιστροφή, τα περίμενε, τον αέρα στο πρόσωπο, τις αντανακλάσεις της βροχής, τις μυρωδιές... Συνηθίσαμε να προσπερνάμε αδιάφορα την ομορφιά της κάθε μέρας.

Σχόλιο δικό μου:

Ο τρίτος εαυτός μας Γιάννη μου δεν ξεχάστηκε. Ίσως αν ξεχνιόταν να ήμασταν όλοι ήσυχοι ως «πτωχοί τω πνεύματι». Καταχωνιάστηκε. Θέλω να πιστεύω πως όλοι τον θυμόμαστε. Όλοι, ακόμα και χωρίς να το ξέρουμε. Το καταλαβαίνουμε μέσα από έναν αδ...ιόρατο αναστεναγμό, μέσα από ένα άδειο βλέμμα, σε στιγμές άκαιρες, δίπλα μας, στην οικογένειά, στη δουλειά, στη συνάντηση με τους φίλους, ακόμα και στο δρόμο … αφηρημένους τους λέμε συνήθως τους ονειροπόλους αυτού του εαυτού.
Εκείνο που ξεχάστηκε είναι ο τρόπος. Ο δικός σου, ο δικός μου, ολονών ο ξεχωριστός, μοναδικός τρόπος που θα τον βγάλει απ’ το μπαούλο που τον έχουμε καταχωνιασμένο. Αυτός ο τρόπος που προτείνεις και που είναι επώδυνος.
τα κενά σουτα κενά μουΑυτά τα κενά υπάρχουν γιατί μας λείπει αυτός ο εαυτός Όσο νιώθουμε τα κενά αυτά και ψάχνουμε τρόπους να τα καλύψουμε τόσο πιο κοντά είμαστε στο να τον βρούμε. Με λάθος προσεγγίσεις πολλές φορές, με απανωτά χτυπήματα και ορθοποδήματα, με βαρυσήμαντες φιλοσοφίες, όλες μας οι εκδηλώσεις αυτόν τον σκοπό έχουν, συνειδητά ή όχι.
Πόσο αργά ή πόσο νωρίς είναι για να ξεκινήσουμε μια τέτοια αναζήτηση; Πώς καταλαβαίνουμε ποιοι είμαστε; Πότε αναρωτιόμαστε για πρώτη φορά πού είναι ο τρίτος εαυτός; Μήπως τη στιγμή που χαμογελαστοί κοιτάμε στον καθρέφτη το είδωλό μας να κλαίει; Και τι γίνεται όταν στην αναζήτησή του σκοντάφτουμε σε «αγαπημένα» εμπόδια; Τα παραμερίζουμε ή τα κάνουμε συμμάχους στον ανήφορο; Είναι τόσο απλό να είμαστε αληθινοί ώστε να απορρίπτουμε την απλότητα σαν προφανή λύση; Κι αν … λέω αν … αυτό που είμαστε δεν μας αρέσει τελικά; Βουτιά στο κενό! Πολλά τα ερωτήματα, λίγες οι απαντήσεις, πολύ πιο λίγες αυτές που μιλάνε στην καρδιά.
Κάποιοι από μας έχουμε κάνει το μεγάλο βήμα και έχουμε μείνει εκστατικοί μπροστά … στο γαλάζιο του ουρανού, τα δειλινά, το λιμάνι ... και τόσα πολλά που άλλοι τα προσπερνάνε αδιάφορα. Κι έχουμε πολύ δρόμο ακόμα όμως ... αν θέλουμε ν’ αδειάσουμε έναν λόφο με άμμο, από έναν κόκκο πρέπει ν’ αρχίσουμε.

Αναρτώ το κείμενο και το σχόλιο με την ελπίδα όποιος το διαβάσει ... να πάψει να προσπερνάει αδιάφορα τις ομορφιές της ζωής ... 

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

... κομμάτια (2)

Δίστασε για λίγο πριν κλείσει τον υπολογιστή. Κράτησε για λίγο το βελάκι μετέωρο πάνω από την αποθήκευση, διάβασε φευγαλέα σκόρπιες λέξεις και τελικά πάτησε "όχι". Αυτό ήταν! Όλες οι σημαντικές αποφάσεις της ζωής της πάνω σε μια μετέωρη στιγμή ήταν βασισμένες. Εκείνη τη γλυκειά, βασανιστική στιγμή που καθορίζει πορείες. Όπου όλες οι αισθήσεις παραμερίζουν, αφουγκράζονται και περιμένουν ένα βήμα, δειλό και συγχρόνως καθοριστικό. Προς εκει όπου δεν υπάρχει γυρισμός.... "Πρέπει να μάθω να αγαπώ τις λανθασμένες επιλογές μου γιατί αυτές με απασχολούν περισσότερο από τις άλλες ... τις σωστές" σκέφτηκε. Όσο για την γυναίκα της παρ'ολίγον ιστορίας της ... είχε ήδη γίνει κομμάτια μέσα στο μυαλό της. Μόνο που τα κομμάτια την πλήγωσαν σαν σπασμένα γυαλια. Όπως τότε. Γύρισε για λίγο στο τότε αλλά δεν ένιωσε τίποτε έντονο, σαν θεατής απλός σε αδιάφορο έργο. Η μαγεία είχε χαθεί ... ή την είχε διώξει επειδή δεν της άξιζε. Σηκώθηκε από το γραφείο, έβαλε μουσική και πήρε την αγαπημένη της θέση στο παράθυρο. Ήταν μεγάλη κι αυτή η νύχτα, όμως η νύχτα ήταν η μέρα της....

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

... κομμάτια

 'Εψαχνε γωνιά να γίνει κομμάτια. Να κάνει την ιεροτελεστία μακριά από βέβηλα μάτια. Μακριά από όλα. Το χρωστούσε στον εαυτό της. Να βρεθεί μόνη της, να γίνει μικρά μικρά κομμάτια και να τα βλέπει να σωριάζονται άμορφα στο πάτωμα, να χωρίζονται για λίγο, να διώχνουν από πάνω τους το συνδετικό υλικό, αυτό που έβαζε τη σφραγίδα του στο ένωμα και καθόριζε τις πράξεις και την πορεία της ζωής της. Να δει τον εαυτό της αρχέγονο, χωρίς βιώματα και τεχνητές ενοχές. Απόλυτη σιωπή, κενό, τίποτα που να θυμίζει το τότε .... Μετά, θα έπαιρνε ένα ένα τα κομμάτια και θα έφτιαχνε ένα καινούργιο "εγώ"  συνδέοντας τα με ένα νέο υλικό, που δεν θα το ήξερε κανείς, άλλο χρώμα, άλλο τίμημα, άλλο δέσιμο, μα πάλι αυτή, η ίδια θα ήταν, μόνο που τώρα θα ταίριαζε καλύτερα στη ζωή που είχε διαλέξει όταν δεν ήξερε. Θα χάνονταν, έλεγε, οι μνήμες που την έκαναν διαφορετική ή τουλάχιστον οι μνήμες που πονούσαν. Και μετά; Όλα, έλεγε, και το έλεγε δυνατά για να τ'ακούσει, θα γίνονταν όπως έπρεπε. Σαν να αναδυόταν από μαύρη θάλασσα. Σαν να της χρωστούσαν δάκρυα αντί να χρωστάει....