Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

"Συνέχισέ το" ...

«Συνέχισέ το»

Σήμερα θα 'θελα να μοιραστώ κάτι που άκουσα καιρό πριν, μα δεν έχω ξεχάσει.
Μια ιστορία κάπως διαφορετική, ίσως ουτοπική μα δυνατή και με νόημα μεγάλο. Κάτι που πια έχουμε ανάγκη σε ότι συμβαίνει δίπλα μας τούτες τις μέρες...
Πριν από χρόνια ένας σπουδαίος γιατρός ταξίδευε με την οικογένειά του στην έρημο με ένα τροχόσπιτο. Ξαφνικά, μετά από ένα απότομο τράνταγμα, το αυτοκίνητο στρίβει δεξιά στο πλάι του δρόμου.
Λάστιχο στον μπροστινό δεξί τροχό. Τα δίδυμα έχουν τρομάξει, η γυναίκα του προσπαθεί να τα ηρεμήσει. «Μην ανησυχείτε», τους λέει, «θα βάλω τη ρεζέρβα και θα συνεχίσουμε». Πράγματι, αλλάζει το λάστιχο με μεγάλο κόπο.
Είχε 40 βαθμούς θερμοκρασία. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και διαπιστώνει πως τα δίδυμα συνεχίζουν να κλαίνε. Η γυναίκα του έχει απελπιστεί. Ο γιατρός της λέει: «Κάνε υπομονή, σε 50 χιλιόμετρα έχει βενζινάδικο και θα σταματήσουμε». Ξαναβγαίνει στο δρόμο, δεν προλαβαίνει όμως να κάνει πάνω από 50 μέτρα και ένας θόρυβος, ίδιος με πριν, τον αναγκάζει να φρενάρει απότομα.
Βγαίνει και τι να δει; Και το άλλο λάστιχο σκασμένο.
Τα δίδυμα έχουν τρομάξει πολύ και κλαίνε πια με λυγμούς. Ο γιατρός είναι απελπισμένος και η γυναίκα του από τον πανικό της βρίσκεται σε κατάσταση υστερίας. Εν τω μεταξύ, αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι και ούτε ένα αυτοκίνητο δε φαίνεται στον ορίζοντα. Ο γιατρός όσο περνά η ώρα καταλαμβάνεται από έναν απίστευτο φόβο, όχι τόσο για τον ίδιο όσο για την οικογένειά του.

Έχουν περάσει δύο ώρες, όταν στο βάθος φαίνονται τα φώτα ενός αυτοκινήτου. Ο γιατρός σαν τρελός με τα χέρια ψηλά τρέχει στη μέση του δρόμου να σταματήσει τον περαστικό για να ζητήσει βοήθεια. Το αυτοκίνητο πλησιάζει και φρενάρει. Είναι ένα μεγάλο αγροτικό που στην καρότσα του έχει ένα λυκόσκυλο. Φαίνεται καλό σκυλί. Ο γιατρός πάει στο τζάμι του οδηγού και αντικρίζει ένα μεγαλόσωμο άνδρα με απεριποίητο μούσι. Στο δεξί κάθισμα βλέπει ένα ζευγάρι δεκανίκια.
«Σε παρακαλώ, έχω δύο μικρά παιδιά, έπαθα δύο φορές λάστιχο, βοήθησέ μας», λέει στον άγνωστο οδηγό. «Και τι θες να κάνω;», του απαντάει εκείνος. «Είδα στο χάρτη ότι σε 50 χιλιόμετρα έχει ένα βενζινάδικο. Θα με πας να φτιάξω το λάστιχο;», του λέει ο γιατρός. «Θες να σου δώσω το αυτοκίνητο να πας εσύ, να μείνω εγώ με την οικογένειά σου, να μη μείνουν μόνοι τους στην ερημιά;», ψιθυρίζει ήρεμα ο άγνωστος. Ο γιατρός κοιτάζει άφωνος τον ξένο για τη διάθεσή του να του δώσει το αυτοκίνητο, αλλά και ανήσυχος να τον αφήσει μόνο με την οικογένειά του. Ο ξένος καταλαβαίνει τον προβληματισμό του και του λέει: «Μην ανησυχείς, είμαι καλή παρέα για τα παιδιά. Εσύ να προσέξεις το σκύλο μου που είναι στην καρότσα. Είναι καλό σκυλί αλλά άγριο και έχει μάθει να με προστατεύει.»

Ο γιατρός από το φόβο του, μήπως ο άγνωστος αλλάξει γνώμη, του λέει: «Σύμφωνοι». Εξηγεί την κατάσταση στη γυναίκα του, ενώ ο άγνωστος πηγαίνει στο τροχόσπιτο με τις πατερίτσες. Έχει δύο ξύλινα πόδια. Ο γιατρός δεν περιμένει την αντίδραση της γυναίκας του. Είναι φοβισμένος και απελπισμένος. Φεύγει με το αγροτικό γεμάτος αγωνία και ενοχές.
Πηγαίνει στο βενζινάδικο, φτιάχνει το λάστιχο και παίρνει το δρόμο της επιστροφής με τον ιδρώτα να στάζει από την αγωνία για την οικογένειά του. Μετά από μιάμιση ώρα από τη στιγμή που έφυγε, φρενάρει απότομα δίπλα στο τροχόσπιτο. Πλησιάζει και αντί για κλάματα, ακούει γέλια.

Ανοίγει την πόρτα και βρίσκεται μπροστά στο εξής θέαμα. Ο άγνωστος κάνει γκριμάτσες στα δίδυμα, τα οποία έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια και η γυναίκα του φτιάχνει κάτι να φάνε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Γυρνάει, τον κοιτάζει και του λέει: «Γεια σου αγάπη μου» Ο γιατρός τους κοιτάζει άφωνος. Ο άλλος δεν περιμένει την απάντησή του, πιάνει τις πατερίτσες του και σηκώνεται μονολογώντας: «Να πηγαίνω κι εγώ…» Ο γιατρός τον συνοδεύει έξω και φτάνοντας στο αυτοκίνητό του, λέει: «Σε ευχαριστώ πολύ, με έσωσες. Πώς μπορώ να σου ξεπληρώσω το καλό που μου έκανες;»

Ο άγνωστος με τα ξύλινα πόδια τον κοιτάζει στα μάτια και του λέει: «Θα σου πω μια μικρή ιστορία. Ήμουν στρατιώτης στο Βιετνάμ, όταν έπεσε δίπλα μου μια χειροβομβίδα. Ένας άνδρας, με κουβάλησε στην πλάτη του 5 χιλιόμετρα. Νιώθω πολύ ευτυχισμένος που μου λείπουν μόνο δύο πόδια. Μόνο μια χάρη θέλω να μου κάνεις. Συνέχισέ το.»
«Ποιο;», τον ρωτάει ο γιατρός. «Το καλό που σου έκανα», του απαντά εκείνος.

Ο γιατρός είναι σήμερα διάσημος για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι οι μοναδικές ικανότητές του ως χειρουργού και ο δεύτερος η φράση «Συνέχισέ το», που έλεγε κάθε φορά που κάποιος χωρίς οικονομική δυνατότητα τον ρωτούσε: «Γιατρέ, τι σου χρωστάω;»

Να 'ναι άραγε τόσο δύσκολο ή βαρύ για τον καθένα μας να συνεχίσουμε αυτό που μόλις διαβάσαμε;

Ναι έχει σίγουρα κάποιο κόστος, μα εκεί δεν είναι και το δυνατό του σημείο;

Να μπορεί ο κάτοχος ενός τέτοιου φρονήματος να υποτάξει το Εγώ του.... 

Από τον "Εξάντα"

9 σχόλια:

ΔΗΜΗΤΡΑ είπε...

Και φέτος την Πρωτομαγιά
η φύση όλη γιορτάζει
κι εύχομαι όλη σου η ζωή
με άνοιξη να μοιάζει.

Λία είπε...

@ΔΗΜΗΤΡΑ:
Ανταποδίδω την ευχή
σε στίχο θα' ναι πάλι
να γράφεις πάντα όμορφα
να σε διαβάζουν κι άλλοι...

Καλό Μήνα!!

next_day είπε...

Υπέροχη και διδακτική ιστορία...
Μακάρι να μας δωθούν κι εμάς τέτοιες ευκαιρείες... κι αν δεν μας δωθούν για να τις συνεχίσουμε ας τις αρχίσουμε!

Φιλί Διαμαντένιο!

Ρεγγίνα είπε...

Στα δικά μας μεγέθη, αυτή η ιστορία μπορούσε να μιλήσει ως εξής:
Ας κάνουμε αυτό το λίγο καλό που μπορούμε να κάνουμε σ όποιον τύχει να βρεθεί δίπλα μας. Είναι ευεργετικό για τον άλλον και μ έναν ανεπίγνωστο τρόπο ευεργετικό για μας..
Αξιόλογο το blog σου.
Καλό μήνα.

Λία είπε...

@next_day
Και μένα μου άρεσε πολύ η ιστορία γι' αυτό και την αναδημοσίευσα. Μου έδωσε αφορμή για μια αναδρομή στο παρελθόν και μια αισιόδοξη ματιά στο μέλλον. Όσο για τις ευκαιρίες ... σε όλους υπήρξαν, σε ανύποπτο χρόνο και πάντα θα υπάρχουν ... το ερώτημα είναι: Τις είδαμε τότε; Θα τις δούμε; Εύχομαι και ελπίζω σε μια καταφατική απάντηση ... φιλιά ...

Λία είπε...

@Ρεγγίνα
Ευχαριστώ για το πέρασμά σου από το blog μου. Κάθε ιστορία είναι πλασμένη για να προσαρμόζεται στα μεγέθη του καθενός ... ίσως να κρύβει περισσότερα απ' όσα εισπράττουμε με την ανάγνωσή της. Το λιγότερο, πάντως, που μπορούμε να κάνουμε είναι σαφώς αυτό που προτείνεις ... μου θυμίζει την "Αρχή διατήρησης της ενέργειας" σε ένα σύστημα, όπου τα πάντα δίνονται και επιστρέφονται με την ίδια ή όχι μορφή ... Καλό μήνα!

MARIA VILLIOTI είπε...

Γεια σου Λία. Μου αρέσει η ποιητική σου διάθεση. Χρειαζόμαστε λίγη αυτόν τον καιρό. Συνέχισέ το...

Λία είπε...

@MARIA VILLIOTI

Ευχαριστώ για την επίσκεψη και τα ενθαρρυντικά λόγια ... διάθεση υπάρχει ... με τον χρόνο παλεύω! Το blog σου και η δουλειά σου μου αρέσουν πάρα πολύ!

Sotir_ios είπε...

Προς την Καίτη μου:

Θυμάσαι που σου είπα μόλις προχτές ότι πιστεύω στη "συνέχεια"... Καμμιά φορά κάνεις κάτι καλό για έναν άγνωστο και μετά κάτι καλό συμβαίνει σε κάποιον δικό σου, από έναν άγνωστο...

Έτσι κι αλλιώς ποιος είναι "άγνωστος"; Οι ζωές των ανθρώπων αλληλοπλέκονται με τρόπους που θα έκαναν και τον πιο ευφάνταστο σεναριογράφο να πετάξει το όσκαρ του στην ανακύκλωση.

Μπορεί εκείνος ο άγνωστος που του συμπλήρωσες τις προάλλες ένα ευρώ για να αγοράσει ένα εισητήριο στο μετρό να ήταν ένας παλιός - παλιός φίλος, γιός, κόρη, πατέρας, αδερφός, συμπολεμιστής που απλά πέρασε ξανά για μια στιγμή από τη ζωή σου για να δει πως τα πας κι αν είσαι καλά....

Και να σιγουρευτεί ότι το συνεχίζεις...

Που ξέρεις;