Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Μια συγκινητική ιστορία...




Μια συγκινητική ιστορία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου
Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο . Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.
Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε τον έβαλε να καθίσει κάπου, γνωρίζοντας ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη αποφάσισε να δει τη πληγή του. Αφού το εξέτασε προσεκτικά, είδε ότι η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι μίλησε με τους γιατρούς για να αφαιρέσουν τα ράμματα.
Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα. Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με τη σύζυγό του. Η νοσοκόμα τον ρώτησε πως πήγαινε από θέμα υγείας η σύζυγός του… Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν θύμα της νόσου Alzheimer. Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια. Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη, και τον ρώτησε,
«Και γιατί συνεχίζεις και πας κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;»
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας και είπε:
«Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»

Αναδημοσίευση από το blog: logiaapla.blogspot.com

10 σχόλια:

Danai είπε...

Ευχαριστώ...

μυστήριο κορίτσι είπε...

Πολύ συγκινητικό!
Ευχαριστούμε...

Λία είπε...

@ Danai:

Παρακαλώ ...

Λία είπε...

@ μυστήριο κορίτσι:

Να είσαι καλά ... καληνύχτα!

seirios είπε...

Σπάνια συναισθήματα, μαθήματα ζωής και λόγια...«Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»...!!!
Να είσαι καλά Λία :)

Λία είπε...

@ seirios

Ναι, κι εγώ καρφώθηκα μόλις το διάβασα ... τόσο απλές λέξεις και τόσο απέραντες συγχρόνως ... καληνυχτα

αυτή που ήταν κάποτε είπε...

Απίστευτη ιστορία! Κάπως έτσι κάνουν κι αυτοί που συνεχίζουν να θυμούνται τους παλιούς τους έρωτες, ενώ αυτοί τους ξεχνάνε. Μένουν εκεί να λένε πως εγώ εξακολουθώ να τον αγαπώ κι ας ξεχνάει αυτός...

Λία είπε...

@ αυτή που ήταν κάποτε:

Κάπως έτσι είναι ... μόνο που στην περίπτωση του ηλικιωμένου της ιστορίας υπάρχει κάτι πιο βαθύ από έναν έρωτα ... υπάρχει μια ολόκληρη ζωή που μοιράστηκε μαζί της ... και οι συναντήσεις τους είναι φόρος τιμής σ' αυτή τη ζωή ...

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

η αγάπη, όχι με λόγια αλλά με πράξεις...
μιας κοινής ζωής που ένα Alzheimer δεν μπορεί να χωρίσει...
καλό ξημέρωμα Λία μου!

Λία είπε...

@ Λύχνε

Για κάποιον ανεξήγητο λόγο το σχόλιό σου είχε αυτομεταφερθεί στα ανεπιθύμητα γι αυτό και δεν το είδα!
Έτσι ακριβώς είναι ... μπροστά σε τέτοιες πράξεις τα λόγια ωχριούν ... καλή σου μέρα!!