άλλοθι ...

κρύψου ... για άλλη μια φορά

τρέξε ... ανάσανε ...

βιάσου

με προφάσεις να καλύψεις τα χνάρια σου

με λέξεις να ντύσεις τις πράξεις σου
 

κρύψου ... για άλλη μια φορά 

πίσω από δικαιολογίες  στιγμής


ζήσε για λόγους ανούσιους
αγάπα με όρους κενούς

μόνο πριν φύγεις

αναρωτήσου

...

 ποιο είναι τελικά το "άλλοθι" της δικής σου ζωής; 

εμπιστοσύνη ...

Υπάρχουν άραγε σχέσεις εμπιστοσύνης;  ... ιδανικές ... απ' αυτές που εμπνέουν ποιήματα, τραγούδια, σενάρια ... όπου αφηνόμαστε στα χέρια του άλλου με τη σιγουριά ότι δεν θα προδοθούμε;; ...μήπως αυτές οι σχέσεις ... ερωτικές, φιλικές, συγγενικές, συναδελφικές ... μήπως είναι ένα όνειρο που κρατάει λίγο ή πολύ ... ως το πρώτο "χαστούκι" ή όσον καιρό εθελοτυφλούμε; ... μήπως υπάρχουν μόνο στο μυαλό των νοσηρά ρομαντικών;; ...
Ίσως πάλι και να τις εξαγνίζουμε ηθελημένα εμείς οι ίδιοι προσπαθώντας να πείσουμε και να πειστούμε ότι δεν έχουμε αλλοτριωθεί από την πεζή πραγματικότητα ... είναι εύκολο να βάζεις ταμπέλες ... η σωστή αντιστοιχία είναι δύσκολη ... και χρονοβόρα ...
Πόσες φορές νιώσαμε "βλάκες" όταν καταλάβαμε ότι εκτιμήσαμε λάθος την προσφορά και τη ζήτηση του εαυτού μας;; ...
Και ποιοι είναι οι "έξυπνοι";; ... αυτοί που ζούνε κάθε σχέση έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού τους την πιθανότητα ότι μπορεί τα πράγματα να μην είναι έτσι όπως δείχνουν;; ... είναι ζωή αυτή;; ...

Μήπως τελικά "εμπιστεύομαι" πρέπει να σημαίνει "δίνω" χωρίς προσδοκίες;; ... δίνω ... γιατί έχω να δώσω ... δίνω γιατί θέλω να δώσω ... δίνω γιατί μου περισσεύει αγάπη;; ...

Κι αν τελικά κάποιες σχέσεις δεν προχωρούν αξίζει να τις αποχαιρετήσουμε με λόγια απλά ...

Εγώ τον χρόνο μας τον κράτησα 

εσύ τον πέταξες ...

ανόητες αγάπες ...

Στη φίλη μου Έλσα ανήκουν οι τελευταίες σειρές

που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους για να γραφτούν

τι ...

Τι πονάει πιο πολύ

...

η πράξη

ή

το "γιατί"

;

απόψε έβρεξε σκιές ...

Απόψε έβρεξε σκιές ...

την ώρα που άνοιγα το βήμα 
και έκλεινα λογαριασμούς ...

ανήμπορο το δέρμα να τις κρατήσει

γλίστρησαν μέσα μου ξανά ...


έψαχναν μνήμες άφωνες παλιές
κι εγώ αφέθηκα να με μουσκέψουν ...

σκιές που κάποτε είχαν γεμίσει ασφυκτικά
γωνιές του μυαλού μου ...


σκιές που θρήνησα όταν τις άφησα να με κουρσέψουν

που θρήνησα όταν τις έδιωξα για να με βρω ...

 
Απόψε έβρεξε σκιές ...


ώρες πολλές μέχρι να ξημερώσει
θα τις ζεσταίνω καθώς με τρώνε ...

καληνύχτα ...

έζησα ...

... έζησα ...

πατώντας οδυνηρά στις άκρες των δακτύλων

για να μη σπάσω θεούς και αξίες

... έσπασα ...

πατώντας απαλά στις άκρες του χρόνου

για να μην τρομάξω μαγικές στιγμές

... τρόμαξα ...

πατώντας τρυφερά δίπλα σε ανείπωτα όνειρα

για να μην διαλύσω ευαίσθητες ελπίδες

... διέλυσα ...

πατώντας αθόρυβα μέσα από χίλιες ζωές

για να μη ζήσω αυτήν που μου διάλεξαν

... έζησα ...

Η αλατένια κούκλα ...

Μια αλατένια κούκλα, ταξίδεψε χιλιάδες μίλια μέχρι που σταμάτησε στην άκρη της θάλασσας. Είχε μαγευτεί από την υγρή κινούμενη μάζα που δεν έμοιαζε με τίποτα από όλα όσα είχε δει ως τότε.
“Τι είσαι;” ρώτησε η αλατένια κούκλα.
“Έλα μέσα και δες μόνη σου” απάντησε η θάλασσα με ένα χαμόγελο.
Έτσι, η αλατένια κούκλα προχώρησε τσαλαπατώντας προς τα μέσα. Όσο πιο βαθιά προχωρούσε τόσο περισσότερο διαλυόταν, μέχρι που έμεινε ένα μικρό κομματάκι από αυτή.
Πριν διαλυθεί και το τελευταίο μέρος της η κούκλα αναφώνησε με θαυμασμό.

“Τώρα ξέρω τι είμαι εγώ"

Μια συγκινητική ιστορία...

Μια συγκινητική ιστορία ενός ηλικιωμένου ανθρώπου
Ήταν πρωί, περίπου 8:30, όταν ένας ηλικιωμένος περίπου 80 χρονών, με ράμματα στον αντίχειρά του, έφτασε στο νοσοκομείο . Είπε ότι ήταν βιαστικός, και ότι είχε ένα άλλο ραντεβού στις 9:00.
Η νοσοκόμα που τον ανέλαβε τον έβαλε να καθίσει κάπου, γνωρίζοντας ότι θα έπαιρνε πάνω από μια ώρα για να τον δει κάποιος γιατρός. Τον είδε να κοιτάει επίμονα το ρολόι του και επειδή δεν ήταν και πολύ απασχολημένη αποφάσισε να δει τη πληγή του. Αφού το εξέτασε προσεκτικά, είδε ότι η πληγή στον αντίχειρα είχε επουλωθεί και έτσι μίλησε με τους γιατρούς για να αφαιρέσουν τα ράμματα.
Ενώ του φρόντιζε τα ράμματα, τον ρώτησε αν είχε άλλο ραντεβού με γιατρό σήμερα. Ο ηλικιωμένος είπε πως δεν είχε ραντεβού με γιατρό αλλά έπρεπε να πάει στο γηροκομείο για να φάει πρωινό με τη σύζυγό του. Η νοσοκόμα τον ρώτησε πως πήγαινε από θέμα υγείας η σύζυγός του… Ο ηλικιωμένος απάντησε ότι η γυναίκα του ήταν θύμα της νόσου Alzheimer. Της είπε ακόμα ότι η γυναίκα του δεν ήξερε ποιος ήταν και ότι δεν μπορούσε να τον αναγνωρίσει τα τελευταία 5 χρόνια. Η νοσοκόμα έμεινε έκπληκτη, και τον ρώτησε,

«Και γιατί συνεχίζεις και πας κάθε πρωί, αφού δεν ξέρει ποιος είσαι;»
Ο ηλικιωμένος χαμογέλασε, χάιδεψε το χέρι της νοσοκόμας και είπε:

«Δεν με γνωρίζει, αλλά εγώ εξακολουθώ να ξέρω ποια είναι.»

Αναδημοσίευση από το blog: logiaapla.blogspot.com