Σάββατο, 30 Απριλίου 2011

"Συνέχισέ το" ...

«Συνέχισέ το»

Σήμερα θα 'θελα να μοιραστώ κάτι που άκουσα καιρό πριν, μα δεν έχω ξεχάσει.
Μια ιστορία κάπως διαφορετική, ίσως ουτοπική μα δυνατή και με νόημα μεγάλο. Κάτι που πια έχουμε ανάγκη σε ότι συμβαίνει δίπλα μας τούτες τις μέρες...
Πριν από χρόνια ένας σπουδαίος γιατρός ταξίδευε με την οικογένειά του στην έρημο με ένα τροχόσπιτο. Ξαφνικά, μετά από ένα απότομο τράνταγμα, το αυτοκίνητο στρίβει δεξιά στο πλάι του δρόμου.
Λάστιχο στον μπροστινό δεξί τροχό. Τα δίδυμα έχουν τρομάξει, η γυναίκα του προσπαθεί να τα ηρεμήσει. «Μην ανησυχείτε», τους λέει, «θα βάλω τη ρεζέρβα και θα συνεχίσουμε». Πράγματι, αλλάζει το λάστιχο με μεγάλο κόπο.
Είχε 40 βαθμούς θερμοκρασία. Μπαίνει στο αυτοκίνητο και διαπιστώνει πως τα δίδυμα συνεχίζουν να κλαίνε. Η γυναίκα του έχει απελπιστεί. Ο γιατρός της λέει: «Κάνε υπομονή, σε 50 χιλιόμετρα έχει βενζινάδικο και θα σταματήσουμε». Ξαναβγαίνει στο δρόμο, δεν προλαβαίνει όμως να κάνει πάνω από 50 μέτρα και ένας θόρυβος, ίδιος με πριν, τον αναγκάζει να φρενάρει απότομα.
Βγαίνει και τι να δει; Και το άλλο λάστιχο σκασμένο.
Τα δίδυμα έχουν τρομάξει πολύ και κλαίνε πια με λυγμούς. Ο γιατρός είναι απελπισμένος και η γυναίκα του από τον πανικό της βρίσκεται σε κατάσταση υστερίας. Εν τω μεταξύ, αρχίζει να πέφτει το σκοτάδι και ούτε ένα αυτοκίνητο δε φαίνεται στον ορίζοντα. Ο γιατρός όσο περνά η ώρα καταλαμβάνεται από έναν απίστευτο φόβο, όχι τόσο για τον ίδιο όσο για την οικογένειά του.

Έχουν περάσει δύο ώρες, όταν στο βάθος φαίνονται τα φώτα ενός αυτοκινήτου. Ο γιατρός σαν τρελός με τα χέρια ψηλά τρέχει στη μέση του δρόμου να σταματήσει τον περαστικό για να ζητήσει βοήθεια. Το αυτοκίνητο πλησιάζει και φρενάρει. Είναι ένα μεγάλο αγροτικό που στην καρότσα του έχει ένα λυκόσκυλο. Φαίνεται καλό σκυλί. Ο γιατρός πάει στο τζάμι του οδηγού και αντικρίζει ένα μεγαλόσωμο άνδρα με απεριποίητο μούσι. Στο δεξί κάθισμα βλέπει ένα ζευγάρι δεκανίκια.
«Σε παρακαλώ, έχω δύο μικρά παιδιά, έπαθα δύο φορές λάστιχο, βοήθησέ μας», λέει στον άγνωστο οδηγό. «Και τι θες να κάνω;», του απαντάει εκείνος. «Είδα στο χάρτη ότι σε 50 χιλιόμετρα έχει ένα βενζινάδικο. Θα με πας να φτιάξω το λάστιχο;», του λέει ο γιατρός. «Θες να σου δώσω το αυτοκίνητο να πας εσύ, να μείνω εγώ με την οικογένειά σου, να μη μείνουν μόνοι τους στην ερημιά;», ψιθυρίζει ήρεμα ο άγνωστος. Ο γιατρός κοιτάζει άφωνος τον ξένο για τη διάθεσή του να του δώσει το αυτοκίνητο, αλλά και ανήσυχος να τον αφήσει μόνο με την οικογένειά του. Ο ξένος καταλαβαίνει τον προβληματισμό του και του λέει: «Μην ανησυχείς, είμαι καλή παρέα για τα παιδιά. Εσύ να προσέξεις το σκύλο μου που είναι στην καρότσα. Είναι καλό σκυλί αλλά άγριο και έχει μάθει να με προστατεύει.»

Ο γιατρός από το φόβο του, μήπως ο άγνωστος αλλάξει γνώμη, του λέει: «Σύμφωνοι». Εξηγεί την κατάσταση στη γυναίκα του, ενώ ο άγνωστος πηγαίνει στο τροχόσπιτο με τις πατερίτσες. Έχει δύο ξύλινα πόδια. Ο γιατρός δεν περιμένει την αντίδραση της γυναίκας του. Είναι φοβισμένος και απελπισμένος. Φεύγει με το αγροτικό γεμάτος αγωνία και ενοχές.
Πηγαίνει στο βενζινάδικο, φτιάχνει το λάστιχο και παίρνει το δρόμο της επιστροφής με τον ιδρώτα να στάζει από την αγωνία για την οικογένειά του. Μετά από μιάμιση ώρα από τη στιγμή που έφυγε, φρενάρει απότομα δίπλα στο τροχόσπιτο. Πλησιάζει και αντί για κλάματα, ακούει γέλια.

Ανοίγει την πόρτα και βρίσκεται μπροστά στο εξής θέαμα. Ο άγνωστος κάνει γκριμάτσες στα δίδυμα, τα οποία έχουν ξεκαρδιστεί στα γέλια και η γυναίκα του φτιάχνει κάτι να φάνε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα. Γυρνάει, τον κοιτάζει και του λέει: «Γεια σου αγάπη μου» Ο γιατρός τους κοιτάζει άφωνος. Ο άλλος δεν περιμένει την απάντησή του, πιάνει τις πατερίτσες του και σηκώνεται μονολογώντας: «Να πηγαίνω κι εγώ…» Ο γιατρός τον συνοδεύει έξω και φτάνοντας στο αυτοκίνητό του, λέει: «Σε ευχαριστώ πολύ, με έσωσες. Πώς μπορώ να σου ξεπληρώσω το καλό που μου έκανες;»

Ο άγνωστος με τα ξύλινα πόδια τον κοιτάζει στα μάτια και του λέει: «Θα σου πω μια μικρή ιστορία. Ήμουν στρατιώτης στο Βιετνάμ, όταν έπεσε δίπλα μου μια χειροβομβίδα. Ένας άνδρας, με κουβάλησε στην πλάτη του 5 χιλιόμετρα. Νιώθω πολύ ευτυχισμένος που μου λείπουν μόνο δύο πόδια. Μόνο μια χάρη θέλω να μου κάνεις. Συνέχισέ το.»
«Ποιο;», τον ρωτάει ο γιατρός. «Το καλό που σου έκανα», του απαντά εκείνος.

Ο γιατρός είναι σήμερα διάσημος για δύο λόγους: Ο πρώτος είναι οι μοναδικές ικανότητές του ως χειρουργού και ο δεύτερος η φράση «Συνέχισέ το», που έλεγε κάθε φορά που κάποιος χωρίς οικονομική δυνατότητα τον ρωτούσε: «Γιατρέ, τι σου χρωστάω;»

Να 'ναι άραγε τόσο δύσκολο ή βαρύ για τον καθένα μας να συνεχίσουμε αυτό που μόλις διαβάσαμε;

Ναι έχει σίγουρα κάποιο κόστος, μα εκεί δεν είναι και το δυνατό του σημείο;

Να μπορεί ο κάτοχος ενός τέτοιου φρονήματος να υποτάξει το Εγώ του.... 

Από τον "Εξάντα"

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2011

Κοάν ...

Το "Κοάνείναι μια λέξη, φράση ή ιστορία, η οποία στοχεύει  στην κατάσταση πέρα από τη σκέψη, στην αντίληψη της διαφοράς μεταξύ του νου (μέρος) και της συνείδησης (όλον).  Ένα Κοάν μπορεί να απαντηθεί μόνο αν βιωθεί «ολιστικά». Αυτό σημαίνει ότι πρέπει κανείς να γίνει ένα με το ερώτημα προκειμένου να ανακαλύψει την απάντηση, που μπορεί και να μην υπάρχει, γιατί σκοπός του Κοάν είναι η ενασχόληση με το ίδιο το Κοάν σε τέτοιο βαθμό ώστε η απάντησή του να πάψει να είναι πρωταρχικός σκοπός.

- Αν μου δώσεις κάτι χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα χέρια σου,
      τότε θα σε πλησιάσω χωρίς να χρησιμοποιήσω τα πόδια μου...


Κοάν για το ένα και το δύο


Φτάνει μόνο ένας καθρέφτης
ακόμα και αν δεν υπάρχει τίποτε άλλο
για να περάσεις από το Ένα στο Δύο.

Το Δύο δεν υπάρχει μέσα στον καθρέφτη
Ούτε έξω από αυτόν
Το Δύο δεν είναι ύλη ή φάντασμα.

Δεν είναι η άλγεβρα το θέμα
Είναι η τοπολογία, ο αποπαλμός
του κάθε ένα που το σκίζει εσώτερα.

- Να ζεις μέσα στο κόσμο αλλά να μη κολλάς τη σκόνη του.

- Δύο χέρια χτυπούν το ένα με το άλλο και παράγεται ένας ήχος. Ποιος είναι ο ήχος του ενός χεριού;

Και να που έμαθα και τα "Κοάν"! Συναρπαστικά! Είναι σαν τα Μαθηματικά Παράδοξα, μόνο που για να τα καταλάβεις δεν χρειάζεται να έχεις γνώσεις. Τι χρειάζεται; 



Τετάρτη, 27 Απριλίου 2011

σκιά ...


χαιρετισμούς
...
εκεί ψηλά
... 
η σκέψη μου γαντζώνεται
...
στη σκιά
...
που έμεινε πίσω
...
να θυμίζει
...




Τρίτη, 26 Απριλίου 2011

Σήμερα ...


Σήμερα 
όλα είναι σήμερα 
οι πληρωμές εδώ
διαβατήριο οι στιγμές
κλειδωμένες στο ντουλάπι
σαν γλυκό του κουταλιού
να μη σωθούν
αντίδοτο στις πίκρες
κερνάω 

Σάββατο, 23 Απριλίου 2011

Καλή Ανάσταση!

Θρίαμβος του Άφθαρτου πάνω στο φθαρτό,
της Ζωής πάνω στον θάνατο,
του Πνεύματος πάνω στην ύλη,
ας φέρει η Ανάσταση του Χριστού
την γαλήνη στις καρδιές μας!


ΟΙ ΠΟΝΟΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ -ΝΙΚΟΣ ΞΥΛΟΥΡΗΣ

Δευτέρα, 18 Απριλίου 2011

Tον νυμφώνα σου βλέπω ...


Tον νυμφώνα σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον και ένδυμα ουκ έχω,
 ίνα εισέλθω εν αυτώ˙ λάμπρυνόν μου την στολήν της ψυχής, 
φωτοδότα, και σώσον με.

Κυριακή, 17 Απριλίου 2011

Φύσηξε και πάλι ο Βαρδάρης ... καλό ταξίδι Νίκο ...

Πριν να σε χορτάσουνε τα μάτια μου
σε άρπαξε θαρρείς το λεωφορείο
κι έμεινα να κοιτώ καθώς χανόσουνα
κι έφτανε ως το κόκαλο το κρύο ...

Για τον Νίκο και για όλα αυτά που χάσαμε πριν τα χορτάσουμε ...

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

... η νύχτα δίψασε για ίσκιους ...

Μου το θύμισε το "θέατρο δρομολόγιο"







Federico Garcia Lorca-Δημήτρης Μαραμής-Μίνως Θεοχάρης

Η νύχτα δίψασε για ίσκιους
για χείλη δίψασε η πηγή
στενάζει ο άνεμος στα φύλλα
κι είναι η σελήνη μοναχή

Μα εγώ διψώ για ένα τραγούδι
να φτάνει ως τους ουρανούς
δίχως φεγγάρια δίχως κρίνους
και δίχως έρωτες νεκρούς

Ένα τραγούδι όλο γαλήνη
ένα τραγούδι φωτεινό
παρθένο από την αγωνία
κι από τη θλίψη ορφανό

Η νύχτα δίψασε για ίσκιους
για χείλη δίψασε η πηγή
μα εγώ διψώ για ένα τραγούδι
να φτάνει μέσα στην ψυχή

CHARLIE CHAPLIN : "Όταν άρχισα να αγαπώ τον εαυτό μου πραγματικά"

 Από το "θέατρο δρομολόγιο"


The Power of Words

Λέξεις ...

 Ήρθαν πάλι ... από νωρίς ξεκίνησαν τρυπώνοντας από τις χαραμάδες δειλά δειλά ... αργότερα τις έβλεπα να ξεπηδάνε αδιάντροπα μπροστά μου ακόμα κι όταν σώμα και μυαλό ήταν απασχολημένα ... έκανα την αδιάφορη ... όλη μέρα σήμερα χόρευαν χορό σαγηνευτικό ... είπα να τις προσπεράσω αλλά δεν τα κατάφερα ... χρησιμοποίησαν όλα τα κόλπα τους για να τις προσέξω ... μέχρι και χρώμα και ήχους αρματώθηκαν ... κράτησα ασπίδα κάποια διακαιολογία ...  κάποιες φορές έφταιγαν οι άλλοι που υπήρχαν ... πιο πολύ εγώ που πάω γυρεύοντας ... και τις ζητάω ... είπα να κοιμηθώ νωρίς μήπως και βαρεθούν και φύγουν ... μα ήταν μεγάλος ο πειρασμός και με νίκησαν ... όπως ήθελα ... περίμεναν υπομονετικά στη σειρά ... μία μία να τις διαλέξω ... από ποια ν' αρχίσω; ... όχι ... λέω να τις ξεγελάσω σήμερα αν και είναι πιο δυνατές από μένα ... να γράψω γι' αυτές ... και όχι με αυτές ... αγαπημένες μου λέξεις ... απόψε θα κοιμηθούμε αγκαλιά να μπερδευτούν τα όνειρά μας ... να είστε πάντα εκεί ... πιστές ... καληνύχτα ...

Να κοιμηθούμε αγκαλιά ...

Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

ακόμα ταξιδεύω ...

Ακόμα ταξιδεύω ... κάθε στιγμή και ένα ρίσκο ... ο δρόμος μπρος και πίσω μου αβέβαιος ... για όλα αυτά που ήθελα και δεν έγιναν ... έγιναν και δεν ήθελα ... κομμένη ανάσα ... ακροβατώ στα κύματα που με πρόδωσαν... αλλά μόνο σ' αυτά ελπίζω ... και ταξιδεύω ...

Τετάρτη, 6 Απριλίου 2011

ταξίδι ...

Ξεκίνησα χωρίς προορισμό ... χωρίς πυξίδα ... η θάλασσα μου χάρισε ταξίδι ... δεν το κέρδισα ... και το ταξίδι έγινε οδηγός μου ... μου έδειξε το πού και το πώς ... έμαθα πολλά για μένα ... μέσα στα μάτια των άλλων είδα τα δικά τους ταξίδια ... κάποιες φορές σταμάτησα ... άλλες προσπέρασα ... βούλιαξα ... σώθηκα ... μα δεν έμαθα πώς να μην πληγώνω και να μην πληγώνομαι...

Νότος - Μαχαιριτσας - Στοκας