Τετάρτη, 20 Ιουλίου 2011

Μια στιγμή πριν ... 2ος αποχαιρετισμός

Όταν διάβασα το παρακάτω κείμενο, που δημοσίευσε στην ομάδα ο σκηνοθέτης μας, είδα και έζησα ξανά και πολύ έντονα στιγμές από το έργο μας ... την δύσκολη αρχή, την μεστή πορεία και το υπέροχο τέλος ... τις προσπάθειες όλων ... την πικρή γεύση της αποχής μου ... όμως τις είδα με μια άλλη ματιά ... με μια άλλου είδους αγωνία ... με μια διαφορετική προσέγγιση ... χωροχρονική ... ολιστικά συναισθηματική και όμως τόσο πρακτική συγχρόνως ... τις είδα τις στιγμές μας ... σαν να βίωσα μια μικρή αστρική προβολή ... θα έπρεπε να με θλίψει ... αλλά όχι ... γιατί θέλω ... πρέπει ... τ' ακούτε; ... να ξαναπαιχτεί ... έχω ένα κύκλο να κλείσω με την ομάδα μου ... έχω μια προσδοκία να εκπληρώσω με τον σκηνοθέτη μου ... έχω έναν φόρο τιμής να αποτίσω στην "Κυρία" μου ... όσο για το εξαιρετικό κείμενο ... τα εξήγησε όλα ... το ονειροπόλο ύφος ... τη σημασία στη λεπτομέρεια ... τις επιμονές που έμοιαζαν εμμονές ... Σάββα ...θα γινόταν άνετα σενάριο ... 


"Μια στιγμή πριν" ... σχέδιο για το σκηνικό του Σάββα Αργυρόπουλου 
(http://www.facebook.com/profile.php?id=100001634490239)
" Άλαλος μπροστά στο κείμενο της Λίας, προσπαθώ να αποτυπώσω τις σκέψεις μου που όσο και αν είναι δομημένες στο μυαλό μου, διαλύονται μπροστά στη σιωπή ενός τέτοιου αποχαιρετισμού.

Οι σελίδες γυρίζουν. Η σκηνή των αστυνομικών. Έχε το νου σου να μιλήσεις. Μιλάει η Τριάδα, άλλαξε φώτα. Με παρασύρει ο μονόλογός της. Πρόσεχε κοντεύουμε. «Εδώ 106» …

Πολύ γρήγορα μιλάει η Λία. Γρήγορα και χωρίς συναίσθημα. Κάποιες φορές όμως σπάει και τότε φαίνεται μια παλέτα γεμάτη χρώματα που θέλει να ξεμυτίσει. Ένα ένα όμως. Ας πιάσουμε το αργά πρώτα …

Δεύτερο μέρος. Η σκηνή των αστυνομικών πάλι. Μιλάω αμέσως και δεν προλαβαίνω ούτε να δώσω εντολή για αλλαγή. «Προσοχή 106 …» Κυριακή σήμερα και οι σκηνές απλά έχουν αρχίσει να ταξιδεύουν και να με κοιτούν από ψηλά. Περιμένουν και τις υπόλοιπες για να φύγουν όλες μαζί. Εκεί που θα διηγούνται πλέον τις αναμνήσεις τους. Εκεί που οι ήρωες γεμάτοι από ζωή θα απολαμβάνουν τον ήλιο και τη γεύση από το μελάνι.

Τελευταία πρόβα. Η Λία είναι εκπληκτική. Μια στιγμή χρειάζεται για να μπορέσουν τα δάκρυά της να ξεπλένουν τις πέτρες και να κάνουν τη λίμνη θάλασσα. Στις παραστάσεις έχω κρεμάσει όλα τα ρετάλια και τα ξέφτια από τις πρόβες…

Αυτό το φως στο χειριστήριο με εμποδίζει να δω τις αλλαγές των σκηνικών. Χώνω το κεφάλι μου στο σκοτάδι. Τους βλέπω και τους φαντάζομαι ταυτόχρονα. Βλέπω την αγωνία τους αλλά και τη σταθερότητα που έχουν. Είμαι πολύ περήφανος για όλους. Καμαρώνω και τους δίνω το χρόνο τους. Το χρόνο που χρειάζεται να πατήσουν στη σκηνή, να αλλάξουν ρούχα, να νιώσουν έτοιμοι. Και είμαι μόνος, πολύ μόνος.

Είναι στιγμές που η απελπισία με τυλίγει σφικτά και με αναγκάζει να φουσκώνω και να κρατάω κάποια μικρά κενά για τον αέρα που χρειάζομαι για να αναπνεύσω. Βαρύ το σκηνικό που κουβαλάω στο μυαλό μου. Δεν το αντέχω ούτε εγώ ο ίδιος. Σέρνομαι. Η Μαρία και η Πέπη ετοιμάζονται να παίξουν για πρώτη φορά τη σκηνή τους. Και τότε γίνεται το απίστευτο. «Κι όμως ήρθα. Είμαι εδώ.» Είναι η στιγμή που γεννήθηκε το καράβι. Για να μας χωρέσει όλους. Για να μας ανταμείψει που ζωντανέψαμε τους ρόλους.

Αγωνία…
για το κόκκινο του Ηλία στο «απόλυτο κενό», της Έλσας για «τη χώνεψη», του Σάκη για την «ένεση», της Χρύσας για το «Δεν έχετε», του Στάθη για το «γραμματοκιβώτιο», της Τριάδας για «σκοτάδι που δεν είναι φως
». 


Για το μπλε της Μερόπης στο «τίποτα», της Μαρίας για το «Λοιπόν;», της Νικολέτας για το «τέρας», της Σταυρούλας για τη «σαλτσούλα», της Πέπης για το «δε μπορείς να με σκοτώσεις», της Μαρίας για το «ψεύτρα».

Πλησιάζουμε… τελευταίο χειροκρότημα …

Τους ευχαριστώ όλους.
Τον Ηλία για τις όμορφες ζωγραφιές που έκανε στον αέρα με τα χέρια του καθώς έπαιζε.
Την Έλσα που μου εμπιστεύτηκε τον θυμό της.
Την Μερόπη όταν ακολουθούσε τις συμβουλές μου.
Την Μαρία για το βήμα της.
Τη Νικολέτα για την απόσυρσή της.
Τη Σταυρούλα για τη φωνή της.
Το Σάκη για τις στιγμές που έπαιζε μακριά από τα λόγια του.
Τη Χρύσα που μας έδειξε τα νεύρα της.
Τη Λία για το πρόγραμμα που δεν είχαμε τελικά και τις σιωπές της.
Τον Στάθη για την εμπιστοσύνη του να εκτεθεί.
Την Τριάδα για την εσωτερικότητά στους μονολόγους της.
Τον Γιώργο για την διαφορετικότητα στην έκφρασή του.
Την Μαρία για την δημιουργικότητα και τα κάδρα της .
Την Πέπη για τη σταθερότητά της.
Τη Δήμητρα για τη θεατρικότητα της κίνησης.
Τη Μαρία για το κόκκινο που έφερε.

Η Κυρία ποτέ δε βγήκε από τις σελίδες του έργου. Και τις τρεις μέρες ήταν κοντά μου και μου υπενθύμιζε ότι είναι η σειρά της. Ξεχάστηκε όμως στη λίμνη της ακούγοντας τη μουσική και χορεύοντας πάνω στη γλυκιά μελωδία μαζί με τις νεράιδες. Σεβασμός της πρέπει και μια βαθιά υπόκλιση για την επιλογή της να μείνει στη σιωπή. Το τελευταίο χειροκρότημα είναι δικό της. " 



Η ομάδα μου είναι η "Μίμησις Πράξεως" της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης και όπως έχω ήδη γράψει ανέβασε το έργο "Μια στιγμή πριν" του Σέρτζι Μπελμπέλ. 


Η ανάρτηση είναι συνέχεια της:  Αποχαιρετισμός στη "Στιγμή" - Ό,τι αξίζει είναι αυτό που ζήσαμε

Δημοσίευση σχολίου